เจียงเซิ่งหวยเองก็มีสีหน้าตื่นตะลึง ราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
เธอกลับมาได้ยินแล้วหรือ?
“เนี่ยนเนี่ยน...”
เจียงเซิ่งหวยเผลอยื่นมือไปหมายจะจับมือหร่วนเนี่ยนเนี่ยน
แต่หร่วนเนี่ยนเนี่ยนกลับถอยหลังไปครึ่งก้าว หลบเลี่ยงสัมผัสของเขา
ผู้ชายตรงหน้าเคยเป็นคนที่ทำให้เธอไม่สนอะไรทั้งสิ้นเพื่อจะได้ไปหา ทว่ายามนี้ แค่ปล่อยให้เขาแตะต้องเธอเพียงนิด เธอก็รู้สึกรังเกียจ
ที่แท้เมื่อความผิดหวังสะสมมากเข้า พอหมดรักแล้วก็หมดรักจริง ๆ
ใบหน้าเจียงเซิ่งหวยชะงักค้าง เมื่อนึกถึงคำพูดที่เจียงซืออวี่กล่าวเมื่อครู่ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปมา “เนี่ยนเนี่ยน ฟังฉันอธิบายก่อน...”
“จะอธิบายอะไร?”
หร่วนเนี่ยนเนี่ยนขัดเขา “จะอธิบายว่าทำไมถึงพูดกับฉันว่ารังเกียจแทบอยากฆ่าเธอ แต่กลับทำตัวคลุมเครือกับเธออย่างนั้นหรือ? หรือจะอธิบายว่าทำไมถึงเห็นฉันเป็นคนโง่ หลอกฉันมาตลอดสองปี?”
น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบ แม้แต่ระดับเสียงก็ไม่ได้สูงขึ้น
แต่ทุกคำกลับคมกริบราวกับดาบที่ชโลมน้ำแข็ง
ลูกกระเดือกของเจียงเซิ่งหวยขยับ “เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด...”
“แล้วฉันคิดว่าอย่างไร?”
หร่วนเนี่ยนเนี่ยนหัวเราะเย็นชา “คำพูดที่พวกคุณพูดเมื่อครู่ ฉันได้ยินครบทุกคำ จะให้ทวนอีกรอบไหม?”
ลำคอของเจียงเซิ่งหวยราวกับมีอะไรจุกอยู่ เขาอ้าปากหมายจะพูด แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ
หร่วนเนี่ยนเนี่ยนไม่มองเขาอีก หันหลังเตรียมเดินจากไป
เจียงเซิ่งหวยคว้าข้อมือเธอไว้ “เนี่ยนเนี่ยน ที่นี่ไม่เหมาะจะคุยกัน กลับไปแล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง...”
“อะไร กลัวขายหน้าหรือ? เจียงเซิ่งหวย ตอนทำตัวคลุมเครือกับน้องสาวบุญธรรมของตัวเอง ทำไมไม่กลัวขายหน้าล่ะ?”
เจียงเซิ่งหวยชะงักไป ก่อนขมวดคิ้วแน่น สีหน้าแสดงความโกรธขึ้นมาหลายส่วน น้ำเสียงก็ขรึมลง “หร่วนเนี่ยนเนี่ยน ระวังคำพูดด้วย”