“ยืนทำอะไรอยู่?” เสียงชายหนุ่มแหบพร่ากว่าปกติเล็กน้อย “มานี่”
หร่วนเนี่ยนเนี่ยนเม้มริมฝีปาก ก่อนค่อย ๆ เดินเข้าไปหา
เธอหยุดยืนข้างเตียง กำลังลังเลว่าจะเข้าทางไหนดี จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าข้อมือถูกคว้าไว้
ฮั่วหลิ่นดึงเบา ๆ ร่างของเธอก็ถลำเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนเขา
กลิ่นหอมสะอาดจากเจลอาบน้ำผสานกับกลิ่นหวานละมุนจากกายเธอ โอบล้อมเขาไว้ในพริบตา
หร่วนเนี่ยนเนี่ยนตัวแข็งทื่อ
แขนของเขาโอบเอวเธอไว้ ฝ่ามือแนบอยู่บนหน้าท้อง ความร้อนแผ่ผ่านเนื้อผ้าบางเบาของชุดนอน แผดเผาผิวเธอแผ่วเบา
“ฮั่วหลิ่น...” เสียงของเธอสั่นพร่า
“หืม?” เขาก้มมองเธอ นัยน์ตาดำสนิทลึกล้ำราวกับสระโบราณที่หยั่งก้นไม่ถึง
หร่วนเนี่ยนเนี่ยนถูกเขามองจนหัวใจเต้นถี่ อยากหลบหนี แต่กลับถูกเขารัดไว้แน่นกว่าเดิม
“อย่าขยับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความแหบพร่าที่เขากำลังอดกลั้น
หร่วนเนี่ยนเนี่ยนพลันไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
เธอแข็งค้างอยู่ในอ้อมแขนเขา รับรู้ได้ชัดเจนถึงจังหวะอกที่ขยับขึ้นลงและเสียงหัวใจเต้น
หนักแน่นและทรงพลัง
แรงสั่นสะเทือนทำให้หัวใจเธอสั่นไหว
“กลัวฉันหรือ?”
หร่วนเนี่ยนเนี่ยนส่ายหน้า
มุมปากฮั่วหลิ่นยกขึ้นน้อย ๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่เชิง
เขายกมือรวบปอยผมที่หลุดลุ่ยของเธอทัดหู ปลายนิ้วเฉียดใบหูโดยไม่ตั้งใจ ทำให้เธอสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย
“ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงสั่นขนาดนี้?”
“...”
หร่วนเนี่ยนเนี่ยนเม้มปากเงียบ แต่ปลายนิ้วกลับเผลอกำคอเสื้อชุดนอนของเขาแน่น
ฮั่วหลิ่นก้มลงจุมพิตกลางกระหม่อมเธอ