หร่วนเนี่ยนเนี่ยนตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
แขนของชายหนุ่มแข็งแรงกำยำ โอบรัดเอวเธอไว้ ฝ่ามือแนบอยู่ตรงหน้าท้อง ความร้อนแผ่ผ่านเนื้อผ้าชุดนอนบางเบาจนผิวเธอร้อนผ่าว
แม้มีผ้ากั้นอยู่ถึงสองชั้น เธอก็ยังสัมผัสได้ถึงแผงอกแข็งแกร่งและร้อนระอุของเขา
“ฉันไม่ได้หลบ...” เธอเอ่ยเสียงเบา ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ฮั่วหลิ่นหัวเราะต่ำ ๆ ลมหายใจรินรดใบหูเธอ ก่อให้เกิดความซ่านวาบระริกไปทั่ว
ปลายนิ้วของเขาลูบไล้เอวเธอผ่านชุดนอนบางเบา ฝ่ามือร้อนผ่าวจนแทบแผดเผา
หร่วนเนี่ยนเนี่ยนสะท้านไปทั้งตัว
ความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกอันคุ้นเคยพลันถาโถมขึ้นมาอีกครั้ง
เธอรู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดหน้าอกไว้แน่น ลมหายใจตื้นและถี่ขึ้น นิ้วมือขดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว เล็บจิกลงบนฝ่ามือ หวังใช้ความเจ็บปวดกดทับความหวาดกลัวที่ใกล้จะกลืนกินเธอจนหมดสิ้น
นิ้วหัวแม่มือของฮั่วหลิ่นคลึงอยู่ข้างเอวเธอ น้ำหนักมือไม่หนักไม่เบา
“เอวเล็กเหลือเกิน” เขากระซิบ ลมหายใจอุ่นร้อนพรมอยู่ข้างหู “มือเดียวก็โอบได้หมดแล้ว”
แก้มของหร่วนเนี่ยนเนี่ยนร้อนผ่าว
เธออยากหลบ ทว่าแขนของเขารัดเธอไว้แน่น ไม่มีทางให้หนีเลย
แต่แล้วฮั่วหลิ่นก็โน้มหน้าลงมาจูบเธอในจังหวะนั้นพอดี
หร่วนเนี่ยนเนี่ยนถูกบังคับให้เงยหน้า มือกำเสื้อนอนตรงหน้าอกเขาไว้โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะสูดหายใจเฮือกหนึ่ง
“ฮั่วหลิ่น...” น้ำเสียงเธอสั่นระริก ร่างกายแข็งค้าง สั่นสะท้านไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่อยู่ เล็บจิกลงบนหัวไหล่ของเขา
แต่ฮั่วหลิ่นกลับหยุดลงในตอนนั้น