“ตั่ก ๆ ๆ ๆ……”
เสียงกีบม้าที่คมชัดและเร่งร้อนดังมาจากถนนหลวงนอกเมือง ใกล้เข้ามาทุกขณะ ทลายความเงียบสงัดที่เกือบจะแข็งตัวอยู่ทั้งในและนอกเมืองลง ม้าเร็วตัวหนึ่งแบกทหารสื่อสารที่ปักธงคำสั่งไว้บนหลัง พุ่งทะยานเข้าเมืองราวกับพายุหมุน
ทหารผู้นั้นแม้เต็มไปด้วยฝุ่นธุลีแห่งการเดินทาง แต่เสียงกลับก้องกังวานด้วยความตื่นเต้น ทะลุผ่านความวุ่นวายทั้งปวง:
“ทะเลตะวันออก ชัยชนะอันยิ่งใหญ่! พวกโจรวอโกะหนึ่งแสนคน ถูกกองทัพเราสังหารสิ้นซาก ณ เกาะเชจู!”
“ทะเลตะวันออก ชัยชนะอันยิ่งใหญ่! พวกโจรวอโกะหนึ่งแสนคน ถูกทำลายราบคาบทั้งกองทัพ!”
ม้าเร็วควบไปตามถนนสายหลักของเมือง ทหารส่งสารตะโกนซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงที่ดังก้องเหมือนก้อนหินโยนลงสู่ทะเลสาบอันเงียบงัน สร้างคลื่นนับพันในหมู่ผู้คนทันที
“อะไรนะ? กองเรือทะเลตะวันออกรบชนะ แล้วยัง... ยังสังหารโจรวอโกะหมื่นคนได้หมดอีกหรือ?” มีคนอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้าง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง
“สวรรค์ของข้า! นี่... นี่มันชัยชนะครั้งใหญ่ที่สุดในรอบสิบปีเลยไม่ใช่หรือ?” อีกคนหนึ่งตื่นเต้นจนเสียงสั่น
“ถูกต้องแล้ว!” ชายฉกรรจ์ข้าง ๆ ที่ถือกระบี่เหล็กราคาถูกและแต่งตัวเป็นนักพเนจรยืดอกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ “เจ้าก็ไม่ถามเสียหน่อยว่า แม่ทัพแนวหน้าที่นำทัพครั้งนี้คือใคร!”
“ใครหรือ? ไม่ใช่แม่ทัพใหญ่หลินหย่วนถูที่ประจำอยู่ชิงโจวออกนำทัพด้วยตนเองหรอกหรือ?” คนเดินถนนผู้ไม่รู้เรื่องราวยื่นศีรษะเข้ามาถาม
“เฮอะ...” นักพเนจรผู้นั้นหัวเราะเยาะทีหนึ่ง สีหน้าแบบ ‘เจ้าไม่รู้จริง ๆ’ “แม่ทัพใหญ่หลินเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของชายแดนตะวันออก ย่อมต้องนั่งบัญชาการศูนย์กลาง วางแผนกลยุทธ์ จะมาบัญชาการแนวหน้าด้วยตนเองง่าย ๆ ได้อย่างไร? ผู้บัญชาการที่นำทัพปราบข้าศึกครั้งนี้คือแม่ทัพกองหน้า ผู้เพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นโหวปราบเหนือแห่งชายแดนเหนือ—แม่ทัพหลิงชวน!”