หลิงชวนส่ายศีรษะเล็กน้อย "ขุนพลยังมีธุระอื่นต้องจัดการ จำเป็นต้องเดินทางไปเมืองเมฆาขาวก่อน จากนั้นจึงจะวกกลับไปชิงโจวเพื่อรายงานต่อท่านแม่ทัพใหญ่!"
เลี่ยวชางเหิงและคนอื่นๆ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ทว่าแมลงวัน ลั่วชิงอวิ๋น และคนสนิทของหลิงชวนล้วนรู้ดีแก่ใจว่า เหตุใดแม่ทัพจึงต้องไปเมืองเมฆาขาวครานี้
หลิงชวนหันไปมองแม่ทัพคนสนิทอีกคน "หลานเส้าถังรับคำสั่ง!"
"ข้าน้อยคอยรับคำสั่ง!" หลานเส้าถังก้าวเท้าออกมาด้านหน้า
"เจ้าคุมกองกำลังราชองค์รักษ์ตามทัพใหญ่กลับไปพักฟื้นที่ชายแดนตะวันออกก่อน ศึกครั้งนี้ลำบากมาก ให้พวกเด็กๆ ได้พักผ่อนสักระยะ ค่อยเลือกวันกลับไปรายงานที่เมืองหลวง!"
"ข้าน้อยรับบัญชา!" หลานเส้าถังขานรับเสียงดัง ในแววตาฉายแวบของความอาลัยที่ยากจะสังเกตได้
แม้กองกำลังราชองค์รักษ์จะเป็นหน่วยทหารชั้นยอดที่คัดมาจากทั่วประเทศ แต่พวกเขาต้องอยู่แต่ในเมืองหลวง คอยพิทักษ์ความปลอดภัยของวังหลวงมาช้านาน ภายนอกดูสง่างาม มีหน้ามีตา ไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่
ทว่า มีเพียงพวกเขาเองที่เข้าใจว่า ในยามว่าง หลังจากดื่มสุรา ในห้วงความฝัน สิ่งที่พวกเขามักนึกถึงคือเปลวไฟที่ชายแดน และวันเวลาที่ได้ควบม้าอยู่ในสมรภูมิ ต่อให้ชายแดนจะแร้นแค้น และต้องเผชิญหน้ากับความตายอยู่เสมอ แต่สำหรับคนเป็นทหาร สมรภูมิคือที่ที่พวกเขาควรอยู่
มันไม่ใช่แค่เพื่อสร้างผลงานและความดีความชอบเท่านั้น หากแต่ส่วนใหญ่เป็นเพราะต้องการทิ้งรอยจารึกของตัวเองไว้ที่ชายขอบของจักรวรรดิ ในขณะที่เลือดลมยังร้อนระอุอยู่ ก่อนจะแก่เฒ่าจนเหลือแต่ความเสียใจ
ก่อนหน้านี้ ฝ่าบาทให้หลานเส้าถังคัดเลือกทหารราชองค์รักษ์หนึ่งหมื่นนายให้หลิงชวนนำไปศึกที่ชายแดนตะวันออก สร้างความตื่นเต้นให้กับพวกเด็กๆ ที่ถูกขังในวังลึกมานานจนมีพลังเหลือเฟืออย่างมาก หลายคนถึงกับฝากเส้นสาย วิ่งหาทางเข้าหาหลานเส้าถัง เพียงเพื่อให้ได้มาหนึ่งในจำนวนนั้น