"ชิงหวานางยังอยู่ดีหรือไม่? พวกเจ้าคุยอะไรกัน?" ทั่วปาชิงเซียวเอ่ยถามอีกครั้ง
"นางแก่กล้าขึ้นมากเมื่อเทียบกับครั้งก่อนที่นางพาเฉาหลูและเย่ว์ลวี่หลานถูมาเจรจาสงบศึกกับข้า ข้าปฏิเสธ!" หลิงชวนตอบอย่างรวบรัด
ทั่วปาชิงเซียวเงยหน้าขึ้นมองหลิงชวนแล้วถามว่า "เช่นนั้น เจ้าตัดสินใจจะสังหารหูเจี๋ยให้สิ้นซากแล้วหรือ?"
หลิงชวนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "ชนเผ่าหูเจี๋ยสังหารไม่หมดสิ้นหรอก ต่อให้ข้าสังหารพวกเขาจนหมดสิ้นจริง ทุ่งหญ้าแห่งนี้ก็จะเกิด 'หูเจี๋ย' กลุ่มใหม่ขึ้นมาอีก ข้าเพียงแค่ต้องสังหารให้พวกเขากลัวจนไม่กล้าขัดขืน และไร้กำลังจะขัดขืนก็พอแล้ว!"
ได้ยินดังนั้น สายตาของทั่วปาชิงเซียวก็ปรากฏเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวขึ้นมา นี่เป็นครั้งเดียวที่เขาโกรธนับตั้งแต่ถูกจับตัวมา
"หลิงชวน เจ้าเป็นปีศาจ!"
หลิงชวนยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า "ขอบคุณสำหรับคำชม!"
หลิงชวนมิได้มีเจตนาจะอยู่ที่นี่นานนัก อีกทั้งระหว่างเขากับทั่วปาชิงเซียวนั้นก็ไม่มีอะไรจะคุยกันแต่แรก ตั้งแต่ตอนที่เขาส่งตัวทั่วปาชิงเซียวกลับมาจากเขาจงกู่แล้วมอบให้จวนถิงเว่ย เขาก็ไม่คิดจะติดต่อกับเขาอีก
หากมิใช่องค์จักรพรรดิเรียกหาเขาเมื่อครู่ เขาก็คงไม่เข้ามา
"หวังว่าเจ้าจะคุ้นเคยกับชีวิตในนครเทวะได้!" หลิงชวนกล่าวจบก็หมุนตัวจากไป
"หลิงชวน..." เมื่อเขาเดินถึงประตู ทั่วปาชิงเซียวก็เรียกเขาไว้ทันใด
หลิงชวนหยุดฝีเท้าลง แต่ไม่ได้หันหลังกลับ เพียงได้ยินทั่วปาชิงเซียวกล่าวว่า "หากมีวันนั้นจริง ข้าหวังว่าเจ้าจะไว้ชีวิตชิงหวาน มิเช่นนั้น เจ้าจะต้องเสียใจ!"
หลิงชวนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า "เพราะเหตุใด?"