ข้ารู้ดีว่าน้ำใจคนในโลกนี้นั้นเย็นชาเพียงใด นางเป็นหญิงไร้ที่พึ่ง หากไม่มีผู้ใดดูแล วันหน้าก็คงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวทนทุกข์ ข้าครุ่นคิดอยู่นาน ก็เห็นว่ามีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ข้าจะมอบหมายเรื่องนี้ได้ ข้ารู้ว่าเจ้าประพฤติตนดีงาม จะไม่เหยียดหยามนาง และก็รู้ว่าภรรยาหลวงของเจ้า ซูหลี เกิดในตระกูลใหญ่ รู้หนังสือและเข้าใจเหตุผล ย่อมมีน้ำใจกว้างขวาง รับหญิงที่เคราะห์ร้ายคนหนึ่งได้แน่นอน หวังว่าเจ้าจะดูแลนาง หากโอกาสอำนวย ก็รับนางเข้าจวน ให้อยู่ในฐานะอนุภรรยา เป็นที่พักพิงให้ชีวิตนางได้ตั้งหลัก
อีกทั้ง หอเฟิงเสวี่ยที่ข้าทุ่มเทบริหารมานานหลายปี ถึงจะไม่ใช่ทรัพย์สินเล็กน้อย แต่ข้าตายไปแล้วก็ไม่มีใครให้มอบหมาย จึงมอบให้นางทั้งหมด ถือเป็นของติดตัวที่ข้าพ่อบุญธรรมเตรียมไว้ให้นาง ต่อไปหอเฟิงเสวี่ยก็จะกลายเป็นกำลังสำคัญของเจ้าได้เช่นกัน
นี่ไม่ใช่การฝากฝังบุตร หากเป็นพ่อคนหนึ่งที่ต้องหน้าด้านขอความสงบสุขในบั้นปลายชีวิตให้นาง หากเจ้าลำบากใจ ก็ถือว่าข้าไม่ได้พูดอะไร หากเจ้ารับปาก ก็ช่วยข้าปลดเปลื้องเรื่องค้างใจนี้ ในวินาทีสุดท้ายของชีวิต ข้าก็จะได้วางใจลงบ้าง
การไปหุบเขาหลวนเหอครั้งนี้ อยู่หรือตายยังไม่รู้ ข้ารู้ดีว่าการบุกขึ้นเหนือครั้งนี้ยากเย็นเพียงใด เต็มใจใช้สังขารเก่า ๆ นี้ เพิ่มโอกาสชนะให้เจ้าอีกสักหน่อย ก่อนออกเดินทาง ได้มอบหมายเรื่องเหล่านี้แก่เจ้า ข้าก็สบายใจแล้ว
หลูยุ่นโฉว
คืนวันที่ 13 เดือน 12 ปีเจาหยวนที่ 28]
อ่านจดหมายฉบับนี้จบ หลิงชวนในใจไม่อาจสงบลงได้นาน