ทั่วปาชิงเซียวก้มลงมองถ้วยชานั้น แต่ไม่ได้ยกขึ้นมา กล่าวว่า "ฝ่าบาททรงเรียกข้าในวันนี้ คงมิได้มานั่งดื่มชากับข้ากระมัง"
"ต้าโจวกับหูเจี๋ยทำสงครามกันมาตั้งแต่ก่อตั้งประเทศ ทั้งสองฝ่ายเป็นศัตรูคู่อาฆาต แต่องค์จักรพรรดิทั้งสองชาติกลับไม่เคยพบหน้ากัน ฉะนั้น ข้าจึงคิดว่า อย่างไรเสียก็ต้องได้พบเจ้าเสียสักครั้ง!" จักรพรรดิยกถ้วยชาขึ้นจิบไปหนึ่งคำ กล่าว
ทั่วปาชิงเซียวหัวเราะฝืดๆ ถามขึ้นว่า "เช่นนี้ สงครามคงจบลงแล้วกระมัง?"
ช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาถูกคุมขังอยู่ในคุกใต้ดินโดยตลอด ไม่รู้เรื่องราวภายนอกแม้แต่น้อย แต่จากท่าทีสบายๆ ของอีกฝ่ายก็พอจะเดาได้ว่า ต้าโจวต้องเป็นฝ่ายชนะอย่างขาดลอยแน่นอน
องค์จักรพรรดิพยักหน้า กล่าวว่า "บัดนี้ ทางใต้ของเขาอินซาน ล้วนตกเป็นของต้าโจวแล้ว!"
ทั่วปาชิงเซียวไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้เลย เพราะครั้งนั้นกองทัพบุกใต้พ่ายแพ้ยับเยิน เหลือเพียงเศษซากทหารที่รอดชีวิต อย่างไรก็ไม่อาจรักษาเมืองวอหน่าไว้ได้ เพียงแต่เวลาที่สงครามยุติลง เร็วกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มากนัก
เมืองวอหน่ามีเสบียงอาหารอุดมสมบูรณ์ หากกองทัพหลายแสนนายประสานงานกันดี ตั้งรับสักสองสามเดือนก็ไม่ใช่ปัญหา
"ทั่วปาจี๋ถอยทัพไปแล้วหรือ? บนทุ่งหญ้าตอนนี้เป็นสถานการณ์เช่นใด?" ทั่วปาชิงเซียวถามขึ้นอีก
องค์จักรพรรดิมิได้ปิดบังสิ่งใด เล่าให้ฟังถึงการที่ทั่วปาจี๋และกองทัพบุกใต้ที่เหลือพ่ายแพ้สิ้นซากที่เมืองวอหน่า รวมถึงการที่เฉาหลู่และมู่หรงฉุยถอนทัพออกไปอย่างตรงไปตรงมา
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเล่าถึงข่าวที่ทัวป๋าหลิงอวิ๋นขึ้นครองตำแหน่งข่าน และหลิงชวนนำทัพเข่นฆ่าชาวทุ่งหญ้าตะวันตก ให้เขาฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน