ตระกูลซ่งเป็นตระกูลนักปราชญ์ ไม่ว่าท่านผู้อาวุโสซ่งเฮ่อเหนียน หรือซ่งจิ้งจือกับซ่งอวิ๋นโจว แม้จะไม่ช่ำชองเรื่องการค้าขาย แต่พวกเขาคลุกคลีในราชสำนักมาเนิ่นนาน เข้าใจจิตใจผู้คนและความเปลี่ยนแปลงของโลกเป็นอย่างดี ในการประเมินสถานการณ์และหลีกเลี่ยงภัยนั้น หาคนเทียบได้ยาก
บัดนี้ ตลาดและรายได้ที่ซ่งชิงเฉวียนขยายไปในนครเทวะ แม้ยังมิอาจเทียบกับชายแดนเหนือ แต่เมื่อเวลาล่วงไป คงเหนือกว่าชายแดนเหนือเป็นแน่
เพราะนครเทวะคือเมืองหลวงของต้าโจว ศูนย์กลางอำนาจแห่งจักรวรรดิ แหล่งที่ตระกูลขุนนางใหญ่นับไม่ถ้วนถวายชีวิตไขว่คว้าเพื่อก้าวเข้าไป โอกาสทางธุรกิจหาใดสิ้นสุด
ทั้งน้ำหอม เครื่องสำอาง และสินค้าที่หลิงชวนเคยคิดค้นขึ้นในครั้งแรก ก็มุ่งเป้าไปที่ชนชั้นสูงและผู้มีอำนาจ ซึ่งผู้คนเช่นนี้ในนครเทวะมีมากที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
หลิงชวนเดิมเกรงว่าตระกูลซ่งจะมองว่าตนให้ซ่งชิงเฉวียนละทิ้งอักษรหันมาค้าขายเป็นการละทิ้งหน้าที่ หลงผิดและเสื่อมเสียชื่อเสียงตระกูล ทว่าจากท่าทีของซ่งอวิ๋นโจวในตอนนี้ เห็นชัดว่าตนคิดมากเกินไป
“ท่านน้าสาม ข้าขอตัว ให้ทัพใหญ่เคลื่อนพล วันหน้าหากมีเวลา ข้าจะพาเสี่ยวหลีกลับนครเทวะไปเยี่ยมท่านตาและเหล่าญาติผู้ใหญ่” หลิงชวนลุกขึ้นเตรียมอำลา
ซ่งอวิ๋นโจวรีบลุกไปส่ง สีหน้าเปี่ยมห่วงใย “เสี่ยวชวน ในสมรภูมิคมดาบไร้ปรานี เจ้าต้องระวังตัวยิ่งนัก ปกป้องตนเอง!”
“ท่านน้าสามวางใจ ข้าจักระวัง!”