หากยังคงรุกคืบเปิดศึกต่อไป หากวันหน้านครเทวะต้องเผชิญภยันตรายอย่างแท้จริง ต่อให้เขาคิดจะนำทัพกลับไปชิงช่วย ก็จะถูกศึกที่หล่งซีหน่วงเหนี่ยวไว้จนยากจะถอนตัวได้
แน่นอนว่า กองทัพใหญ่ระดมเข้าตีติดต่อกัน เหล่าทหารล้วนอิดโรยอ่อนล้า ต้องการพักรบเต็มที่ นี่ก็คือความจริงเช่นกัน
ก่อนหน้านี้ เพื่อรักษาเสถียรภาพของสถานการณ์ในหล่งซี เขาจำต้องใช้ฤทธาเด็ดขาดบดขยี้ความอหังการของกบฏ บัดนี้ความได้เปรียบในศึกชิงคืนมาแล้ว เมื่อเทียบกันแล้ว อ๋องซู่ที่เร่งร้อนหมายพลิกพ่าย กลับจะร้อนรนกว่าเขาเสียอีก
สองวันให้หลัง โข่วหุ่ยหวนกลับมา และยังมีนักพรตหนุ่มผู้หนึ่งติดตามมาด้วยกัน
หลิงชวนเห็นดังนั้น จึงรีบสาวเท้าเข้าไปข้างหน้า ประสานมือคารวะแล้วเอ่ยว่า “ไม่ทราบว่านักพรตมาเยือน เพียงแยกจากกันที่เมืองเมฆาขาว ไม่คาดคิดว่าวันนี้พวกข้าจะได้พบหน้ากันอีกครา!”
นักพรตหนุ่มคลี่ยิ้มเล็กน้อย ยกมือขึ้นคารวะตอบ ถือว่าเป็นการคืนความเคารพ สีหน้ายังคงสงบราบเรียบ
โข่วหุ่ยเล่าอย่างละเอียดถึงเหตุซุ่มโจมตีระหว่างทางไปส่งสาส์น ณ นครเทวะ หลิงชวนฟังแล้วสีหน้ายิ่งหนักแน่นเคร่งเครียดขึ้น ขานคารวะขอบคุณนักพรตหนุ่มอีกครั้ง “ขอบคุณนักพรตที่ยื่นมือช่วยเหลือ มิเช่นนั้น พี่น้องกว่ายี่สิบคนของข้า เกรงว่าคงยากที่จะได้กลับมามีชีวิต”
นักพรตหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อยเป็นเชิงขานรับ ตลอดเวลามิได้เอ่ยวาจาแม้สักคำ
จากนั้น หลิงชวนยังได้ไต่ถามโข่วหุ่ยถึงสถานการณ์เฉพาะในนครเทวะ โข่วหุ่ยก็ตอบตามจริงทีละข้อ ต่อจากนั้นจึงล้วงหนังสือลับฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “ท่านแม่ทัพ นี่คือพระราชสาส์นลับที่ฝ่าบาทพระราชทานแก่ท่าน!”
หลิงชวนยื่นสองมือออกรับอย่างเคร่งขรึม พลางถามว่า “เจ้าได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทหรือไม่?”
โข่วหุ่ยส่ายหน้ายิ้มตอบ “ผู้น้อยมิได้พบฝ่าบาท สาส์นฉบับนี้เป็นสิ่งที่ท่านเหยียนผู้นั้นมอบให้ผู้น้อยด้วยมือของเขาเอง กำชับให้ผู้น้อยส่งมอบแก่ท่านแม่ทัพให้ดี!”