หลิงชวนค่อย ๆ เปิดกล่องผ้าไหมนั้นออก เห็นด้านในบุด้วยกำมะหยี่สีม่วงเข้ม มีสมุดเล่มเท่าฝ่ามือวางนิ่งอยู่ข้างใน ปกเป็นกระดาษหนังวัวธรรมดา ดูไม่สะดุดตาเอาซะเลย
เขาหยิบมันออกมาอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วสัมผัสกับหน้ากระดาษแล้วกลับสั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ถึงแม้จะเดาเนื้อหาข้างในได้แล้ว และเตรียมใจไว้แล้วก็ตาม แต่ภายในใจกลับยังคงปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้
พลิกเปิดหน้าแรก คำว่า "หวงเฉียนหู่" สามตัวก็ปรากฏแก่สายตาอย่างเด่นชัด หมึกดำเข้มราวกับแฝงไว้ด้วยรอยเลือด
ด้านล่างบันทึกไว้อย่างละเอียดถึงการกระทำต่าง ๆ ของอัครมหาเสนาบดีผู้นี้ในการกลั่นแกล้งใส่ร้ายแม่ทัพใหญ่ซู ว่ากันแต่งข้อกล่าวหาอย่างไร คนึงหากันในหมู่ขุนนางอย่างไร ส่งฎีกาฉบับมรณะต่อหน้าฮ่องเต้อย่างไร... ทุกบรรทัดล้วนน่าสะเทือนใจ
ลมหายใจของหลิงชวนเริ่มหนักอึ้ง เขาพลิกสมุดต่อไป
หน้าสองเป็นชื่อของกู้เฉิงจวิ่น มหาเสนาบดีกระทรวงการคลัง บันทึกไว้อย่างละเอียดว่าเขายักยอกเงินเดือนทหารชายแดนใต้ และปลอมแปลงบัญชีเสบียงทัพอย่างไร หน้าที่สามเป็นชื่อของหลินชิงฉือ มหาเสนาบดีกรมอาญา บันทึกว่าเขาใช้อำนาจทรมานนักโทษอย่างไร บังคับให้พยานเบิกความเท็จอย่างไร ถัดไปเป็นเหยินเจิ้งหมิง ตู๋ทงยุติธรรม แม้แต่สำนักตราประจำตราก็ยังมีผู้บริหารระดับสูงเข้าไปพัวพัน...
ยิ่งอ่านไปด้านหลัง หัวใจของหลิงชวนก็ยิ่งหนักอึ้ง
ชื่อเหล่านั้นที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ล้วนแต่สวมตำแหน่งขุนนางชั้นสูงตั้งแต่ตำแหน่งชั้นสี่ขึ้นไป แต่ละหน้าบันทึกการกระทำชั่วร้ายที่พวกเขากระทำต่อตระกูลสู้ไว้อย่างละเอียด บ้างก็ซ้ำเติมในราชสำนัก บ้างก็กระจายข่าวลือในที่ลับ บ้างก็เข้าร่วมข่มเหงแม่ทัพใหญ่ซูโดยตรง