"พวกเจ้ากล้าดีเช่นนี้หรือ!" โจวฉือตวาดเสียงดัง กึกก้องไปทั่วลานบ้านอันว่างเปล่า "กล้าบุกเข้ามาในจวนขุนนางผู้หนึ่งโดยพลการ! ไม่ว่าเจ้าเป็นใคร ข้าขอให้เจ้าขุดออกไปเดี๋ยวนี้!"
พูดจบ เขาก็ชักดาบศึกออกจากเอวอย่างฉับพลัน แสงเย็นวาบหนึ่ง ครืด... เสียงผ้าขาดดังขึ้น ม่านผ้าขาวที่กั้นอยู่เบื้องหน้าขาดสะบั้น ปลายผ้าขาวครึ่งหนึ่งปลิวไสวตกลงพื้น ปัดฝุ่นละอองอันละเอียดให้ฟุ้งกระจาย
เมื่อม่านผ้าร่วงลง โจวฉือจึงได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของคนผู้นั่งอยู่กลางห้องโถงในที่สุด
ผู้นั้นมีสีหน้าเย็นชาเยือกเย็นดั่งเหล็กกล้าอายุหมื่นปี ดวงตาคมกริบเฉกเช่นเหยี่ยว แม้จะสวมเพียงชุดเขียวธรรมดา มิได้สวมเครื่องแบบข้าราชการสีดำอันน่าหวาดหวั่น แต่โจวฉือก็จำเขาได้ในพริบตาเดียว
ยมราชผู้มีชีวิต — เหยียนเฮ่อเจ้า!
แม้เหยียนเฮ่อเจ้าจะจากนครเซินตูไปหลายปีแล้ว แต่ขุนนางทั้งวังผู้ใดเล่าจะไม่รู้จักผู้ที่ทำให้นอนไม่หลับกินไม่ได้คนนี้? ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน ชื่อนี้ก็ยังคงเป็นดั่งกระบี่เล่มหนึ่งที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของคนทั้งวัง
หากย้อนกลับไปในอดีต กรมตรวจการเดิมอยู่ภายใต้การปกครองของกรมอาญา ภายหลังจึงแยกตัวออกมา โดยนัยหนึ่งแล้ว โจวฉือกับเหยียนเฮ่อเจ้ายังถือว่าเป็นสายเลือดเดียวกัน
เมื่อเห็นใบหน้าของเหยียนเฮ่อเจ้าชัดๆ โจวฉือราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ ดาบศึกในมือหลุดร่วงลงพื้นเสียงดัง ง้าง! ดังก้องในความเงียบสงัดของราตรี
"ท่านโจว!" น้ำเสียงของเหยียนเฮ่อเจ้าเงียบสงบจนน่ากลัว ดวงตาคู่นั้นราวกับเหล็กแหลมสองเล่มที่ชุบยาพิษ จ้องตรึงโจวฉือไว้กับที่ "ท่านจะสารภาพที่นี่ หรือจะไปสารภาพในคุกใหญ่จวนติงเว่ย?"