คมดาบนี้แม้จะทะลุร่างของเขาไป แต่มิได้ทิ่มแทงทะลุหัวใจ กระนั้นเขาก็มิได้หยุดชะงัก คว้าดาบยาวออกมา แล้วหายไปจากที่เดิม รอคอยจังหวะลงมือครั้งต่อไป
"คำราม..."
เสียงคำรามก้องกังวาน เกือบจะพลิกกระโจมทหารทั้งหลัง
ชั่วพริบตา ปราณแท้ทั่วร่างของเขาพลุ่งพล่านราวกับแม่น้ำที่พังเขื่อน ฝ่ามือออกแรงอย่างหนัก เหวี่ยงดาบศึกของทหารองครักษ์มังกรซ่อนนามผู้นั้นหักสะบั้น
"เปรี๊ยง!"
พร้อมกับเสียงกระทบอันกังวาน ดาบศึกหักออกเป็นสองท่อน โจวเฉิงหยุนหลอมปราณแท้ทั่วร่างกายลงในดาบครึ่งท่อน แล้วพุ่งตรงไปยังฮ่องเต้
ดาบครึ่งท่อนนั้นเร็วยิ่งกว่าลูกเกาทัณฑ์เสียอีก ทั้งยังอยู่ภายใต้การหลอมรวมของปราณแท้อันเกรียงไกร เกราะของฮ่องเต้ก็ยากจะต้านทานไว้ได้
"ฝ่าบาทโปรดระวัง!"
หนานกงซื่ออุทานขึ้น ร่างกายพลันพุ่งทะยาน ฟันดาบลงมา
"เปรี๊ยง!"
เสียงกระทบกังวาน หนานกงซื่อทุ่มสุดกำลัง สะบัดดาบครึ่งท่อนนั้นให้กระเด็นไป ทว่าเขาก็ถูกพลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นผลักกระเด็นกลับมาเช่นกัน
ดาบศึกในมือทหารองครักษ์มังกรซ่อนนามผู้นั้นหักสะบั้น เขาใช้ดาบหักครึ่งท่อนที่เหลือแทงเข้าที่อกของโจวเฉิงหยุน ฝ่ายหลังกระอักเลือดสดออกมากองใหญ่ ทันใดนั้น เขากลับรวบรวมปราณแท้ไว้ที่ฝ่ามือ ใช้มือเป็นดาบ ทะลวงอกของทหารองครักษ์มังกรซ่อนนามผู้นั้น
ทหารองครักษ์มังกรซ่อนนามผู้นั้นกระอักเลือด แต่กลับกอดโจวเฉิงหยุนไว้แน่น ตะโกนว่า "ลงมือ!"
"ฉัวะ!"
แสงดาบเฉียบคมสายหนึ่งร่วงลงมาจากฟากฟ้า ทะลวงกระหม่อมของโจวเฉิงหยุนตรง ๆ
สายตาของโจวเฉิงหยุนชะงักงัน แววตาเริ่มเลือนราง สิ้นใจตาย
เพื่อสังหารผู้เชี่ยวชาญขั้นปรมาจารย์ผู้นี้ ต้องแลกมาด้วยความเสียหายอันหนักหนา ทหารราชองครักษ์ชั้นยอดกว่า 300 นายตายในสนาม ทหารองครักษ์จินอู๋เว่ยกว่า 100 นายสิ้นชีพ