ออกจากคุกนครเทวะมาได้ หลู่อั่งหนิงก็รีบมุ่งหน้าไปนอกด่านเพื่อขวางปรมาจารย์หูเจี๋ย ขั้นปรมาจารย์ซึ่งเป็นด่านที่กักขังวีรบุรุษนับไม่ถ้วนไว้ เขากลับก้าวข้ามไปได้อย่างง่ายดาย
แม้เพียงเพิ่งเข้าสู่ขั้นปรมาจารย์ รากฐานยังไม่มั่นคง แต่ก็สังหารเหอเจียเหิง จอมกระบี่เซียนเทียนซานได้อย่างน่าเกรงขาม
ศึกครั้งนี้เพียงพอที่จะสะเทือนยุทธจักรทั้งสองประเทศ หลู่อั่งหนิงก็ประกาศการกลับมาของเขาอย่างเกรียงไกรด้วยผลงานที่เลื่องลือนี้
ยามนี้ เผชิญหน้ากับพระนักบวชปีศาจที่ก้าวเข้าสู่ขั้นปรมาจารย์มาหลายปี ฮ่องเต้กลับเชื่อว่าเขายังคงเอาชนะได้ โดยไม่มีเหตุผลใด ทั้งเพียงเพราะเขาเป็นหลู่อั่งหนิง
กลางอากาศ ยักษ์วัชระปีศาจถือดาบสั้นสีเลือดยาวกว่าหนึ่งจั้ง ตรงดิ่งฟันมาที่หลู่อั่งหนิง
ดาบนี้แกร่งกล้าไร้เทียมทาน ฆาตกรรมรวมศูนย์ถึงขีดสุด ท้องฟ้ายามราตรีทั้งผืนราวกับผ้าดำผืนมหึมา ที่พร้อมจะแตกกระจายได้ทุกเมื่อ
เผชิญดาบนี้ หลู่อั่งหนิงยกโล่เซียนทองขึ้นอีกครั้ง รวมพลังปราณแท้ทั่วกายไว้บนนั้น จ้วงออกไปอย่างรุนแรง
เทียบกับดาบปีศาจยาวกว่าหนึ่งจั้งนั้น ไม่ต้องพูดถึงโล่เซียนทอง แม้แต่หลู่อั่งหนิงเองก็ดูเล็กลิบ
ทว่า ในชั่วขณะที่ปลายโล่กระทบกับคมดาบ พลังปราณอันไร้ขีดจำกัดราวกับแม่น้ำมหึมาไหลย้อนกลับ ฉีกดาบปีศาจนั้นแหลกสลายไปโดยตรง
"ครืนนน……"
พร้อมกับเสียงกัมปนาท ทั้งผืนอากาศถูกพลังปราณอันเกรี้ยวกราดนั้นบดขยี้ ดาบปีศาจแหลกสลาย หมอกดำแตกกระจาย
แต่ในยามนั้นเอง หลู่อั่งหนิงก็ขยับ เห็นเพียงเขากระโจนขึ้นสูง หวดหมัดมุ่งหน้าทุบไปที่ยักษ์วัชระปีศาจ