"ไฉนเมื่อวานท่านผู้ใหญ่ไม่สังหารไอ้เขียงหมูโดยตรง เพื่อตัดไฟแต่ต้นลมเล่า?" หลิงชวนเอ่ยถามข้อข้องใจในใจอีกครั้ง
ดูจากท่าทีหวาดเกรงของไอ้เขียงหมูที่มีต่อเหยียนเฮ่อเจ้าในตอนนั้น ช่องว่างกำลังของทั้งสองห่างกันชัดเจน ทว่าเหยียนเฮ่อเจ้ากลับปล่อยเสือเข้าป่า นี่ทำให้เขางุนงงยิ่งนัก
เหยียนเฮ่อเจ้าจ้องมองเขาอย่างมีความหมาย แล้วกล่าวว่า "นั่นข้าจงใจทิ้งไว้ให้เจ้าต่างหาก!"
หลิงชวนเลิกคิ้ว รู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง "ทิ้งไว้ให้ข้าหรือ?"
เหยียนเฮ่อเจ้าพยักหน้า "วิชาดาบของไอ้เขียงหมูนี้อำมหิตนัก แต่สิ่งที่ร้ายกาจกว่าคือกลิ่นอายสังหารอันน่าสะพรึงกลัวที่มันหลอมรวมจากการฆ่าฟันตลอดปี ทว่ามันติดอยู่ในขั้นแปดมานานปี กลับมีกำลังถึงขั้นต่อกรกับยอดฝีมือขั้นเก้าได้!"
หลิงชวนฟังแล้วอดยิ้มขื่นไม่ได้ "ท่านผู้ใหญ่ ข้ามิได้มีรสนิยมชอบถูกทรมานดอก! หากท่านสะดวก เหตุใดไม่ช่วยข้าจัดการเสี้ยนหนามนี้โดยตรงเล่า ผู้น้อยซาบซึ้งไม่รู้ลืม!"
"อย่าไม่รู้จักดีชั่ว!" เหยียนเฮ่อเจ้าชายตามองเขา "หินลับมีดชั้นดีเช่นนี้ แม้ทั่วหล้าในยุทธจักรก็หาพบได้ยาก ยิ่งมันหมายมั่นจะเอาชีวิตเจ้า ตราบใดที่เจ้ารอดตายได้ทุกครั้ง การต่อสู้กับมันย่อมเป็นหนทางฝึกฝนกำลังที่รวดเร็วที่สุด"
หลิงชวนพูดไม่ออกชั่วขณะ ได้แต่เอ่ยอย่างจนใจ "ท่านผู้ใหญ่ก็กล่าวแล้ว ข้อสำคัญคือต้องมีชีวิตรอด ข้าเพียงแค่ย่างกรายเข้าสู่ธรณีประตูยุทธ์ แต่อีกฝ่ายเป็นยอดฝีมือขั้นแปดที่เลื่องชื่อมานาน ข้าจะเอาสิ่งใดมารับประกันว่าจะรอดตายอย่างหวุดหวิดได้ทุกครั้งเล่า?"
เหยียนเฮ่อเจ้าจ้องมองเขาด้วยแววตาลึกล้ำ "อย่าได้ดูแคลนตนเอง พลังปราณแท้ในร่างเจ้านั้น หลอมรวมปราณพิสุทธิ์เที่ยงธรรมของอวิ๋นซูหลาน กลิ่นอายสังหารเกรี้ยวกราดของไอ้เขียงหมู และกระบี่ปราณไร้เทียมทานของหยางโต้วจ้ง หาไม่แล้ว เมื่อวานเพียงดาบเดียวของไอ้เขียงหมูก็เพียงพอจะปลิดชีพเจ้าได้แล้ว เจ้าคิดจริงหรือว่า อาการบาดเจ็บภายในหนักหนาถึงเพียงนั้น จะฟื้นฟูเองได้ในคืนเดียว?"