บางคนสูญเสียขาข้างหนึ่งไป กางเกงข้างที่ว่างเปล่านั้นสะดุดตา บางคนที่แขนด้วนมีผ้าก๊อซซับเลือดหนาพันอยู่ บางคนปิดตาด้วยผ้าขาว ชีวิตนี้ยากจะเห็นแสงสว่างอีก ยังมีบางคนที่สลบไม่ได้สติจนบัดนี้ ความเป็นความตายยังไม่รู้
"ท่านแม่ทัพ..." เสียงแผ่วเบาดังขึ้น
หลิงชวนมองตามเสียงไป พบว่าเป็นเจี่ยนซวี่ ชาวอำเภออวิ๋นหลาน ทหารที่หลิงชวนเคยเกณฑ์มาเมื่อครั้งเป็นนายกองที่อวิ๋นหลาน อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา
หลิงชวนสาวเท้าเข้าไปใกล้ จับมือที่เย็นเฉียบของเขาเบาๆ แล้วกล่าวเสียงต่ำว่า "ข้าอยู่ที่นี่!"
"ท่านแม่ทัพ... อย่าเศร้าไปเลย!" เจี่ยนซวี่หน้าซีด ลมหายใจรวยริน แต่แววตากลับใสกระจ่างและมุ่งมั่นยิ่งนัก "พวกพี่น้อง... ไม่เสียใจเลยสักนิด!"
หลิงชวนเงยหน้าขึ้น มองไปรอบๆ ทหารบาดเจ็บเหล่านั้นต่างมองเขาอย่างสงบนิ่ง ไร้วาจาใดๆ แต่ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าต่างบอกเล่าทุกสิ่งแล้ว—ความภักดี ความทรหด และความไว้วางใจที่ไร้ข้อกังขา
"สำหรับพวกพี่น้องแล้ว การได้ติดตามท่านแม่ทัพคือเกียรติสูงสุดในชีวิตนี้" เจี่ยนซวี่ดวงตาดุดันแดงก่ำ สุดท้ายน้ำตาร้อนก็ไหลรินอาบแก้มที่ทั้งเยาว์วัยแต่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก "น่าเสียดาย... ต่อไปคงไม่ได้ติดตามท่านแม่ทัพออกศึกทั่วทุกสารทิศแล้ว!"
ฟังคำนี้ หลิงชวนรู้สึกปลายจมูกวาบขึ้นมา ในอกเจ็บแปลบราวถูกบีบ เขาพยายามข่มกลั้น ไม่ให้ไอร้อนในเบ้าตาเอ่อล้น
"ทุกคนพักรักษาตัวให้สบายเถิด!" น้ำเสียงเขาสั่นเครือจนแทบจับไม่ได้ "ข้าจะให้คนส่งพวกเจ้ากลับอวิ๋นโจว จัดการให้เรียบร้อย จากนี้ไป ตราบใดที่ข้าหลิงชวนยังมีข้าวสักคำกิน จะไม่ยอมให้ทุกคนอดอย่างเด็ดขาด!"