ชั่วพริบตา ภายในตารางหมากรุกยักษ์ที่ก่อเป็นขบวนทัพ ลมมารโหยหวน เสียงร้องโหยไห้อันน่าสะพรึงทำให้ขนหัวลุก ราวกับว่าภายในขบวนทัพนี้ได้ขังวิญญาณอาฆาตและภูตชั่วร้ายไว้มากมายนับไม่ถ้วน
ถัดมา โจวจิ่งเสวียนพบว่าเส้นลายเหล่านั้นราวกับมีชีวิต พุ่งเข้าหาเขาอย่างบ้าคลั่ง
เขาฟันดาบออกไป ตัดเส้นลายหลายเส้นขาดในทันที แต่เมื่อโลหิตบนเส้นลายไหลคลื่น เส้นลายเหล่านั้นกลับต่อเชื่อมกันได้เอง แล้วพุ่งเข้าหาเขาอีกครั้ง
โจวจิ่งเสวียนฟันดาบติดต่อกันหลายครั้ง แต่เส้นลายเหล่านั้นดั่งพลาสเตอร์ติดแผล ต่อให้ถูกตัดขาดก็จะเชื่อมกันใหม่ในเวลาอันรวดเร็ว
เห็นได้ชัดว่า ทลายทัพคิดจะทำให้เขาสิ้นแรงตายในขบวนทัพนี้ เนื่องจากสภาพในตอนนี้ของเขาไม่อาจยื้อได้นาน เมื่อเลือดแก่นภายในร่างกายถูกเผาผลาญหมด ต่อให้อีกฝ่ายไม่ลงมือ เขาก็ต้องตายอย่างแน่นอน
ในไม่ช้า เส้นลายทั้งหมดราวกับตาข่ายผืนใหญ่ รัดโจวจิ่งเสวียนไว้แน่นหนาภายใน
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... โจวจิ่งเสวียน ต่อให้เจ้าฝืนฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดได้อีกครั้งแล้วอย่างไร? ต่อให้เจ้ายืมดาบชิงเทียนของไท่จู่ตระกูลโจวมาแล้วอย่างไร?" ทลายทัพสีหน้าโหดร้าย หัวเราะเย่อหยิ่งอย่างบ้าคลั่ง
ในเวลานี้ โจวจิ่งเสวียนห่างจากทลายทัพเพียงสามจ้าง แต่เขากลับถูกตาข่ายผืนใหญ่รัดไว้แน่น ขยับไม่ได้ เส้นลายแต่ละเส้นนั้นโลหิตไหลเวียนราวกับสิ่งมีชีวิต
ยิ่งไปกว่านั้น เขาพบว่าตาข่ายผืนนี้กำลังค่อย ๆ รัดแน่นขึ้น ที่สำคัญที่สุด เลือดแก่นในร่างกายของเขาได้ถูกเผาผลาญจนใกล้หมดแล้ว สภาพเริ่มตกต่ำลง