โซ่เหล็กที่เงียบงันมานานสามร้อยปีจู่ๆ ก็สั่นสะเทือนขึ้น พร้อมส่งเสียงกระทบกันกังวาน
น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ใดเห็นเหตุการณ์นี้
ทว่าจ้าวจิ่งเสวียนกลับสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวอันละเอียดอ่อนนั้น นั่นคือการตอบสนองของดาบองค์ปฐมกษัตริย์ที่มีต่อเขา
คนทั้งโลกรู้ดีว่าฮ่องเต้ปฐมกษัตริย์แห่งต้าโจวทรงอัจฉริยะเป็นเลิศ ทั้งบุ๋นและบู๊ไร้ผู้ใดเทียบทาน แต่กลับมีน้อยคนนักที่รู้ว่าพรสวรรค์ด้านยุทธศาสตร์ของพระองค์เองก็ถึงขีดสุดเช่นกัน
ปฐมกษัตริย์สถาปนาต้าโจว แม้มิได้พึ่งพาวรยุทธ์นั้น แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าก่อนจะได้แผ่นดิน พระองค์เป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับจงซือ
ปฐมกษัตริย์ได้แผ่นดิน สถาปนาต้าโจว
หลายปีต่อมา แม่น้ำลั่วสุ่ยมีอุทกภัยทุกปี บ้างก็ว่าวาสนาราชวงศ์ก่อนยังไม่สิ้นสุด บ้างก็ว่าจักรพรรดิผู้สูญเสียแผ่นดินของราชวงศ์ก่อนกระโดดน้ำตายแล้วกลายเป็นวิญญาณอาฆาต ก่อคลื่นในแม่น้ำลั่วสุ่ย
ยังมีบ้างที่กล่าวว่าในแม่น้ำลั่วสุ่ยมีมังกรอำมหิตซ่อนอยู่ จำเป็นต้องอาศัยเทวฤทธิ์แห่งฮ่องเต้ปราบปรามไว้
สารพัดคำเล่าลือแตกแยกกันไปสุดท้ายปฐมกษัตริย์ทรงให้คนหลอมโซ่เหล็กจากเหล็กเย็นยะเยือก แล้วนำดาบประจำกายชื่อชิงเทียนแขวนไว้กับโซ่เหล็กนั้น ห้อยลงใต้สะพาน ใช้ปราบมังกรร้ายและสิ่งชั่วร้าย
ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรือเทวฤทธิ์แห่งราชันย์ ตั้งแต่นั้นมาแม่น้ำลั่วสุ่ยก็สงบดั่งแมวน้อยแสนเชื่อง ไม่เคยเกิดอุทกภัยอีกเลย
ส่วนดาบชิงเทียนนั่นก็ยังคงอยู่ในแม่น้ำลั่วสุ่ย ล่วงเลยสามร้อยปี นอกจากเชื้อพระวงศ์สายตรงแล้ว ก็แทบไม่มีผู้ใดจดจำได้อีก