"ไอ้บัดซบ……!"
ชายวัยกลางคนคนนั้นดิ้นรนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เปล่งเสียงด่าทอแหบแห้ง
สิ้นเสียง แมลงวันก็ยกขาขึ้น ก่อนจะกระทืบลงบนข้อพับขาของเขาอย่างแรง
"พลั่ก!"
ชายคนนั้นส่งเสียงครางเบา ร่างกายไร้เรี่ยวแรงคุกเข่าลงบนดาดฟ้าเบื้องหน้าหลิงชวน
เขาพึ่งจะดิ้นรนหมายลุกขึ้นยืน กระบี่คมสามฉื่ออันเย็นเยียบก็ถูกวางพาดลงบนลำคอของเขาอย่างไร้สุ้มเสียง ไอเย็นเสียดแทงกระดูก
"ลุกขึ้นมาลองดูอีกครั้งซิ!" เสียงของแมลงวันดังมาจากเบื้องหลังเขา เต็มไปด้วยการเย้ยหยันและเจตนาสังหารที่หาได้ปิดบังไม่
"หึ……หึหึ……" ลำคอของชายคนนั้นส่งเสียงหัวเราะต่ำและประหลาดเป็นชุด เต็มไปด้วยความสมเพชตนเองและสิ้นหวัง
เขาล้มเลิกการดิ้นรน ใช้ภาษาจงหยวนที่แข็งทื่อแต่ยังถือว่าชัดเจน ถามด้วยเสียงแหบพร่าว่า "เจ้า……ก็คือหลิงชวน?"
หลิงชวนผงกศีรษะเล็กน้อย แววตาสงบนิ่งมองลงมายังเขา "ท่านคือผู้ใด?"
"ข้าคือยามาซากิ เคเง็น ใต้บังคับบัญชาของจอมพลโทกุงาวะ โยชิโนบุ!" เขามิได้ปิดบัง มาถึงขั้นนี้แล้ว ฐานะตัวตนก็หาได้สำคัญอันใดไม่ "ไม่นึกเลยว่า……ข้ายามาซากิ เคเง็น ผู้กวาดล้างบนท้องทะเลมายี่สิบปี วันนี้จะถูกเจ้าเล่นงานด้วยวิธีเช่นนี้!"
มุมปากของหลิงชวนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา น้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทุกคำล้วนเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "ผู้ที่พ่ายให้แก่ข้า ส่วนใหญ่ล้วนกล่าววาจาเช่นนี้!"
"พวกเจ้าจงหยวนมีคำกล่าวว่า ผู้ชนะคือราชา ผู้แพ้คือโจร ตกมาอยู่ในมือเจ้า ข้าไม่มีอะไรจะพูด ลงมือเลย!" ยามาซากิ เคเง็นมีสีหน้าราวกับไม่กลัวตาย