“ที่ปรึกษาเจี่ยง ข้าพูดไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าศึกนี้เกี่ยวพันถึงความเป็นความตายของชายแดนตะวันออกและชะตากรรมของแคว้น ผู้ใดบังอาจก่อกวนอยู่เบื้องหลัง อย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้าเก่า!” หลินหย่วนถูจ้องเขม็งด้วยแววตาเดือดดาล พลางตวาด “แต่เจ้ากลับทำหูทวนลมต่อคำข้า นึกว่ามีผู้หนุนหลังอยู่ ข้าจะไม่กล้าจัดการเจ้ารึ?”
เจี่ยงอวี๋ฮ่วนรีบลุกขึ้น โค้งกายประสานมือ อธิบายว่า “ท่านแม่ทัพโปรดพิจารณา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับข้าน้อยจริง ๆ ข้าน้อยคาดว่าพวกเขาคงเจอมรสุมในทะเล จึงทำให้การเดินทัพล่าช้า!”
หลินหย่วนถูหัวเราะเย็นชา กล่าวว่า “เจี่ยงอวี๋ฮ่วน เจ้าคิดว่าข้าโง่นักหรือ?”
“ท่านแม่ทัพ…” เจี่ยงอวี๋ฮ่วนยังอยากอธิบาย แต่หลินหย่วนถูยกมือขึ้นห้าม
“เจ้าไม่ต้องมาอธิบายกับข้า จงไปอธิบายกับพวกเขา!” หลินหย่วนถูชี้ไปทางประตู
เจี่ยงอวี๋ฮ่วนหันไปมอง ก็เห็นชายผู้หนึ่งสวมชุดฉีเหวินฝู สวมหมวกฉุยอวิ๋น ห้อยดาบฉีเสวียนที่เอวเดินเข้ามา ด้านหลังมีชายอีกกว่าสิบคนในชุดเดียวกันตามมา สิ่งเดียวที่ต่างคือที่คอเสื้อของชายผู้นำปักตราดาบทองไว้
วินาทีที่เห็นคนกลุ่มนั้น แววตาของเจี่ยงอวี๋ฮ่วนก็เผยความหวาดกลัว เขาไม่คิดว่าจวนถิงเว่ยจะมาปรากฏที่นี่ เช่นนั้นก็ชัดเจนว่าท่านแม่ทัพจะลงมือกับเขาจริง
มิฉะนั้น จวนถิงเว่ยคงไม่ส่งคนมากมายถึงเพียงนี้ และยังมีตู๋ทงหลัวเจิงนำทัพมาด้วยตนเอง
หลัวเจิง แม้อายุเพียงยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปี เป็นผู้ที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาตู๋ทงทั้งเก้าของจวนถิงเว่ย แต่ก็ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมอำมหิต หากไม่นับชื่อเสียงอันน่าสะพรึงของจวนถิงเว่ยแล้ว เขาก็ยังเป็นบุคคลที่ใครได้ยินชื่อก็ต้องหน้าซีด