“แย่แล้ว!”
โทยามะ คาเงะโมโตะ หดรูม่านตากะทันหัน ร้องอุทานด้วยความตื่นตระหนก แต่ทุกสิ่งเกินจะหยุดยั้งได้ทัน
“ตูม!”
“เคร้ง!”
หินก้อนแรกกระแทกลงบนดาดฟ้าเรือเร็วรบต้าเหออย่างแม่นยำ แผ่นไม้ดาดฟ้าอันหนาหนักแตกกระจายดั่งเปลือกไข่เปราะบาง เศษไม้ เสากระโดงหัก ใบเรือขาดกระจายกระเด็น!
เรือรบลำนั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ทหารบนเรือยืนไม่อยู่ ล้มระเนระนาด
จากนั้นก็เป็นก้อนที่สอง ก้อนที่สาม... หินยักษ์หลายสิบก้อนเหมือนอุกกาบาต โถมกระหน่ำลงมายังกองเรือยามาโตะ!
หินก้อนเดี่ยวอาจไม่อาจสร้างความเสียหายถึงแก่ชีวิตแก่เรือรบได้ แต่หลายสิบก้อนพุ่งมาพร้อมกัน ระลอกแล้วระลอกเล่า นั่นย่อมเป็นหายนะล้างผลาญ
บางก้อนปะทะเรือรบโดยตรง ไม่ว่าดาดฟ้าแข็งแกร่ง เสากระโดงใหญ่โต หรือทหารที่หลบไม่ทัน ล้วนเปราะบางดั่งกระดาษเมื่อเผชิญหน้ากับพลังน่าสะพรึงนี้
เรือรบที่ถูกหินกระแทกต่างสั่นสะเทือนปานแผ่นดินไหว ปริแตกและน้ำเข้า เสียงร้องโหยหวนกับเสียงไม้หักดังประสานเป็นหนึ่งเดียว
หินอีกจำนวนมากกว่านั้นกระแทกลงกลางทะเลระหว่างเรือรบ กระแทกเสาน้ำสีขาวซีดสูงหลายจ้าง แรงกระแทกมหาศาลก่อเกิดระลอกคลื่นวงแหวนอันเกรี้ยวกราดซัดเรือรบเล็กที่อยู่ใกล้เคียงโคลงเคลง ทหารบนเรือร่วงหล่นลงสู่น้ำทะเลเย็นเยียบดั่งเกี๊ยวถูกโยนลงหม้อ
ครานี้ทหารที่ควบคุมเครื่องยิงหินส่วนใหญ่คือทหารราบเกราะหนักใต้บังคับบัญชาของถังขุยหราน
ในยุทธนาวี เกราะหนาหนักของพวกเขาหาที่ใช้ได้ยากยิ่ง แต่การควบคุมเครื่องยิงหินนั้นพวกเขาชำนาญที่สุด เหตุที่มิได้ใช้น้ำมันเพลิง ก็เพราะหลิงชวนยังไม่คิดเปิดเผยไพ่ตายนี้ก่อนเวลาอันควร