เฉิงเชียนเริ่นได้ยินดังนั้นก็รีบเอามือกอดดาบหล้าเมตตาที่เอวไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวงเอ่ยว่า "ท่านนายกองเติ้ง สิ่งอื่นให้ได้ทั้งนั้น แต่อาคมนี้ขอไม่ได้เด็ดขาด!"
"เหอะ! เจ้าหนูปีกแข็งแล้วหรือไง? อย่าคิดว่าเจ้าเป็นตูเว่ยแล้วข้าจะไม่กล้าตีเจ้านะ!" นายกองเติ้งทำหน้าเข้ม สายตาจ้องเขม็ง
"เมื่อก่อน ใครจะไม่รู้จักท่านนายกองเติ้ง อาวุธของข้าตกถึงมือท่านเมื่อไหร่ ก็เหมือนนกที่หลุดจากกรง ไม่มีทางหวนคืน!" เฉิงเชียนเริ่นเอ่ยอย่างกับแม่ไก่ที่หวงลูก
"ไอ้หนูเอ๊ย ข้าก็แค่ดื่มเหล้าเจ้าไปครึ่งกาเมื่อปีก่อนนั่นเอง หลายปีขนาดนี้แล้ว เจ้ายังจำฝังใจอยู่อีกหรือ?" นายกองเติ้งโดนคนพูดจี้จุดอ่อนเข้าให้ สีหน้าแดงก่ำด้วยความเขิน ร้องออกมาว่า "คนของข้า! จงถอดชุดเกราะมันออกมาให้ข้า!"
ไม่นาน กลุ่มทหารเก่าก็เข้ามารุมล้อม สายตาทุกคู่ราวกับหมาป่าที่เห็นลูกแกะ ต่างกันเพียงนัยน์ตาพวกเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา ไม่ใช่ความละโมภ
"พวกเจ้าหนูน้อย ชายสิบคนฟันไม่ครบแปดซี่ ยังทำตัวไม่โตเป็นผู้ใหญ่!"
ในขณะนั้นเอง เสียงตวาดหนึ่งดังขึ้น ทุกคนหยุดมือแล้วหันไปมอง เห็นเพียงรถม้าค่อยๆ แล่นมา
แม้พวกเขาจะมองไม่เห็นคนในรถม้า แต่ก็จำคนขับรถได้ คนขับรถที่แขนขาดข้างหนึ่ง ผู้นั้นคืออดีตนายกองทหารคนสนิทของท่านแม่ทัพหลู่ ฉีลู่
เมื่อรถม้าจอดลง ลู่หานจางก้มตัวเดินออกมาพร้อมกล้องยาในมือ กลุ่มทหารแก่เหล่านั้นราวกับเด็กที่ทำผิด รีบเข้าแถว