เมื่อขบวนส่งศพเคลื่อนเข้าสู่เมืองอย่างเชื่องช้า ภาพที่ทั้งเคร่งขรึมและน่าตื่นตาตื่นใจก็ปรากฏต่อหน้าฝูงชน
ปกติในยามนี้ ถนนหนทางนอกจากพ่อค้าเร่ที่ออกมาหากินแต่เช้าตรู่ แทบไม่เห็นผู้คนสัญจร
แต่วันนี้ ตั้งแต่ประตูเมืองเป็นต้นไป สองข้างทางของถนนสายหลักเต็มไปด้วยชาวบ้าน ทั้งบุรุษและสตรี คนแก่และเด็ก ทุกคนในมือถือดอกเบญจมาศป่าสีขาวบริสุทธิ์กำหนึ่ง
ดอกไม้ป่าที่ปกติขึ้นเกลื่อนกลาดตามเชิงเขาไร้ผู้สนใจ บัดนี้ในมือผู้คนกลับดูศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง กลีบดอกประดับด้วยหยาดฝน ดั่งหยาดน้ำตาแห่งความโศกสลดร่วมของฟ้าดิน
ละอองฝนโปรยปรายไร้สุ้มเสียง แต่กลับไม่มีผู้ใดกางร่ม ชาวบ้านยืนสงบนิ่งท่ามกลางสายฝน สายตาจับจ้องโลงศพที่เคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า
เสื้อผ้าของพวกเขาเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนมานานแล้ว แต่ไม่มีใครปาดรอยน้ำบนใบหน้า
ในนั้น มีทั้งน้ำฝน และน้ำตา
ตั้งแต่เมื่อวานที่ประกาศแจ้งข่าวนับพันแผ่นปิดทั่วเมือง ชาวอำเภอเล่อผิงทั้งมวลต่างรับรู้วีรกรรมของวีรบุรุษผู้สละชีพในสมรภูมิชายแดนผู้นี้
บัดนี้ พวกเขามารวมตัวกันด้วยความสมัครใจ ใช้วิธีเรียบง่ายที่สุด ส่งวีรบุรุษผู้ไม่เคยพบหน้ากันนี้เป็นครั้งสุดท้าย
ละอองฝนพร่างพราว เสียงดนตรีอาลัยทอดต่ำ
ตลอดทางที่หีบศพเคลื่อนผ่าน เสียงสะอื้นที่ถูกกดกลั้นดังขึ้นสลับกัน หญิงชราผู้หนึ่งถือไม้เท้า มองโลงไม้พึมพำว่า “เด็กดีแท้ๆ ไฉนถึงจากไปเช่นนี้…”
ในฝูงชน ชายชราหลังค่อมแบกหลานชายวัยประมาณสามสี่ขวบ สายตามองส่งหีบศพที่เคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า
เด็กน้อยลืมตาโตไร้เดียงสา ชี้ไปข้างหน้าถามว่า “ท่านปู่ พี่ชายคนนั้นถืออะไรอยู่ในมือหรือ”