เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่สว่างดี กองกำลังก็เตรียมพร้อมออกเดินทางเรียบร้อยแล้ว
เดิมทีหลิงชวนเสนอให้อู๋ชื่อเดินทางไปกับพวกเขาสองแม่ลูก
อู๋ฮุ่ยหลานกลับส่ายศีรษะน้อย ๆ แววตาอ่อนโยนแต่มุ่งมั่น "เจตนาดีของท่านแม่ทัพ หม่อมฉันรับไว้ในใจ เพียงแต่ตามมารยาทแล้ว แม่ลูกเรายังต้องอยู่เฝ้าศพสามีผู้ล่วงลับให้ครบเจ็ดวันก่อนจึงจะออกเดินทางได้"
หลิงชวนพยักหน้าเล็กน้อย แสดงความเข้าใจ
เขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าเต็มไปด้วยอันตราย หากพาแม่ม่ายลูกกำพร้าคู่นี้ไปด้วยอาจทำให้พวกนางยิ่งเสี่ยงอันตรายกว่าเดิม
แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังให้โข่วฮุ่ยพาทหารจากเมืองปิ้งโจวอีกสิบกว่านายอยู่ต่อ ประการแรกเพื่อปกป้องความปลอดภัยของสองแม่ลูก อีกประการหนึ่งทหารเหล่านี้จะได้ผลัดเปลี่ยนกลับไปเยี่ยมบ้านบ้าง สำหรับทหารที่อยู่ชายแดนเหนือมาหลายปี โอกาสกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัวมีน้อยนัก
ในอำเภอเล่อผิงนี้ หลิงชวนไม่กังวลเรื่องความปลอดภัยของสองแม่ลูก เพราะหัวหน้าโจรถูกกำจัดไปแล้ว อีกทั้งทางการจวนถิงเว่ยกำลังสอบสวนคดีนี้อยู่ ต่อให้มีคนใจคอคดไม่ตาย ก็ไม่มีทางกล้าเสี่ยงที่จะลงมือกับพวกนาง
สิ่งที่หลิงชวนกังวลจริง ๆ คือความปลอดภัยของสองแม่ลูกตลอดเส้นทางไปยังนครเทวะ ด้วยเหตุนี้จึงทิ้งหน่วยย่อยสิบกว่านายไว้คุ้มครอง
ก่อนพลบค่ำ โข่วฮุ่ยมาคนเดียวที่เรือนพักชั่วคราวของหลิงชวน สีหน้าแฝงความลังเล
"ท่านแม่ทัพ..." เขาอ้ำอึ้งไม่กล้าพูดออกไป
หลิงชวนกำลังจัดข้าวของอยู่ เห็นดังนั้นก็หยุดมือถาม "มีสิ่งใดหรือ"
โข่วฮุ่ยสูดลมหายใจลึก ในที่สุดก็รวบรวมความกล้า "ท่านแม่ทัพจะให้ข้าติดตามท่านเดินทางพรุ่งนี้ได้หรือไม่ ข้า... ข้าไม่อยากอยู่ที่ปิ้งโจวอีกแล้ว"