“ท่านปู่วางใจขอรับ ข้ารับรอง จะเชื่อฟังคำสั่งแม่ทัพหลิงทุกประการ!” จางพั่วหลูยกมือสาบานทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
จากนั้นเขาก็ทำตัวสนิทสนมเดินเข้าไปใกล้หลิงชวน ถามอย่างรอไม่ไหว “ท่านแม่ทัพ พวกเราจะออกเดินทางเมื่อใด ข้าไปเก็บของเดี๋ยวนี้เลย!”
หลิงชวนขำในใจ แต่ทำสีหน้าจริงจัง “อย่าเพิ่งรีบร้อน ข้าต้องทดสอบความสามารถของเจ้าก่อน อย่างไรเสีย ในกองทัพของข้ารับเฉพาะผู้ชำนาญ ไม่ใช่ใครก็ติดตามข้าได้!”
จางพั่วหลูรีบตบอกกำยำรับรอง “ท่านแม่ทัพทดสอบได้เลย! หลายปีมานี้ข้าไม่เคยหยุดพัก ฝึกยุทธ์วันๆ ศึกษาพิชัยสงครามค่ำคืน ไม่ว่าจะเป็นพลังตัวต่อตัวหรือกลยุทธ์ ข้าไม่เป็นรอง!”
“ไอ้เด็กโง่ ปกติข้าเคยสอนเจ้าอย่างไร ให้เจียมตัว!” อันกั๋วกงตวาด “ความสามารถแกงั้นๆ ของเจ้า ในสายตาแม่ทัพหลิงยังไม่เท่าขี้เล็บ!”
หลิงชวนครุ่นคิดเล็กน้อย พูดกับจางพั่วหลู “เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะทดสอบเจ้า หากให้เจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่ คุมกำลังหนึ่งแสนข้ามทะเลบุกต้าเหอ เจ้าจะทำอย่างไร ข้าให้เวลาเจ้าสิบวัน วางแผนการศึกอย่างละเอียดมาให้ข้า!”
คำถามนี้ดูง่าย แต่จริงๆ แล้วครอบคลุมทุกด้าน การจัดกำลังพล ยุทโธปกรณ์ เสบียงอาหาร เส้นทางเดินทัพ กลยุทธ์บุก เส้นทางถอย ล้วนต้องใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วน
ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน หลายคนนำทัพหมื่นคนรบชนะอย่างงดงาม แต่เมื่อให้บัญชาทัพแสนหรือหลายแสนกลับขลุกขลัก นั่นเพราะความสามารถระหว่างแม่ทัพกับผู้นำทัพแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน