ทุกถ้อยคำของหลิงชวนดั่งไข่มุกและหยกกระทบพื้น ก้องสะท้อนอยู่ในลานเรือนอันเงียบสงัด
ราชโองการประกาศจบ ซ่งเฮ่อเหนียนยื่นสองมือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นและสั่นระริกออกมาราวกับจะรองรับของหนักนับพันชั่ง ประคองราชโองการนั้นด้วยความเคารพสูงสุด มากอดไว้แนบอก น้ำตาแห่งความชรารินอาบ พร้อมเสียงสะอื้นแต่หนักแน่นมั่นคงยิ่งว่า
“กระหม่อมชราซ่งเฮ่อเหนียน รับราชโองการคารวะพระมหากรุณา! พระมหากรุณาธิคุณหาที่สุดมิได้ กระหม่อม…กระหม่อมจักใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสุดกำลัง ถวายงานแก่ราชวงศ์สุดความสามารถ แม้ต้องสละชีพก็ไม่เสียดาย!”
“คารวะพระมหากรุณาพ่ะย่ะค่ะ!” ด้านหลัง ซ่งจิ้งจือ ซ่งอวิ๋นโจว และลูกหลานตระกูลซ่งคนอื่นเปล่งเสียงพร้อมกัน หลายคนน้ำตาคลอเปี่ยม ตื่นเต้นจนยากข่มใจ
วันนี้ พวกเขารอคอยมานานแสนนาน! ฝ่าบาทหาลืมตระกูลซ่งไม่ หาลืมพวกเขาผู้สืบสายเลือดจงรักภักดีที่ถูกกดดันเบียดเบียนเหล่านี้!
ขุนนางชราผู้ถอนตัวจากราชสำนักมานานปีมิเพียงถูกเรียกกลับมารับใช้ ยังก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในคราวเดียว ได้รับเลื่อนขั้นเป็นมหาอุปราชลำดับรองในคณะรัฐมนตรี ครองตำแหน่งขั้นสองรอง กลายเป็นส่วนหนึ่งของแกนกลางอำนาจราชสำนัก
บุตรชายใหญ่ ซ่งจิ้งจือ พุ่งขึ้นเป็นรองเจ้ากรมขุนนางฝ่ายซ้าย ระดับขั้นสามรอง กุมอำนาจคัดเลือกขุนนาง บุตรชายสี่ ซ่งอวิ๋นโจว แม้เพียงเป็นขุนนางกรมขุนนางขั้นห้าขั้นเอก แต่สังกัดกรมขุนนางที่ได้ชื่อว่า ‘เทพอำมาตย์’ อำนาจหน้าที่และอนาคตไกลเกินกว่าขุนนางขั้นเดียวกันในกรมอื่นจะเทียบได้
มีเพียงซ่งเยี่ยนเซิงที่คุกเข่าอยู่มุมหนึ่ง ใบหน้าราวเถ้าธุลี ร่างกายเย็นเยียบไปทั่ว