"จงสังหารโจรกบฏ อย่าให้รอดแม้แต่คนเดียว!"
พร้อมกับเสียงตะโกนก้อง กองทหารรักษาพระองค์ก็กรูกันเข้ามาจากสองข้างทาง อุดช่องทางจนพวกคนชุดดำถูกปิดล้อมอยู่ในตรอกแห่งนี้
"อย่าแตกตื่น ตามข้าทะลวงออกไปด้วยกัน!" ชายผู้นำตะโกนก้องด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาถือดาบยาวพุ่งตรงไปข้างหน้า ผู้ติดตามด้านหลังต่างก็ตามติดกันไป
ปะทะกันได้ไม่นาน พวกคนชุดดำก็สูญเสียอย่างหนัก หลายคนถูกฟันตายคาที่ด้วยดาบใหญ่
กองทหารรักษาพระองค์เปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่เคลื่อนที่ได้ อุดตายทั้งสองหัวตรอก ดาบยาวในมือส่องแสงเยือกเย็นท่ามกลางแสงจันทร์ เกราะที่พวกเขาสวมใส่อย่างรีบเร่งนั้น ภายใต้คมดาบหนาหนักกลับอ่อนนุ่มราวกับเสื่อกก ถูกฟันทะลวงได้อย่างง่ายดาย
สิ่งที่ถูกฟันขาดไปพร้อมกันนั้น ยังรวมถึงร่างของพวกเขาอีกด้วย
แม้แต่ชายผู้นำเองก็ถูกฟันเข้าที่ไหล่ โชคดีที่เขาหลบได้ทันพอดี มิเช่นนั้น คมดาบนั้นคงสามารถเฉือนแขนของเขาขาดออกไปทั้งเส้น
ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาไม่อาจเข้าใจได้จริง ๆ ว่าทำไมการลงมือที่ลับสุดยอดถึงได้ถูกเปิดโปง?
เขาไม่เชื่อว่านี่เป็นเพียงการบังเอิญไปเจอกองทหารรักษาพระองค์เข้า เหตุผลแรกคือเส้นทางนี้พวกเขาได้สำรวจไว้ล่วงหน้านานมากแล้ว ไม่ว่ากองทหารรักษาพระองค์หรือกองเวรนครเทวะล้วนไม่เคยผ่านมาทางนี้
อีกทั้งท่าทีของกองทหารรักษาพระองค์นั้น เห็นได้ชัดว่าพวกเขาวางกำลังซุ่มอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว รอเพียงให้พวกเขาหลงเข้ามาในกับดักเอง มิฉะนั้นจะเป็นไปได้อย่างไรที่บนหลังคาจะมีพลธนูประจำการอยู่?
เมื่อเห็นว่าคนนับร้อยที่อยู่ข้างกายเหลือเพียงไม่กี่คน ชายผู้นำก็ตัดสินใจถอนตัวทันที ร่างกายเขาพุ่งทะยานขึ้นไป คว้าเอาส่วนที่ยื่นออกมาจากกำแพงอิฐ เตรียมจะใช้ความว่องไวปราดเปรียวของตนปีนข้ามกำแพงไป