ชายผู้ถือดาบนั้นสะดุ้งตกใจ คิดไม่ถึงว่าแม้จะปลอมตัวมาถึงเพียงนี้ อีกฝ่ายยังคงจำตัวเขาได้ในชั่วพริบตาเดียว
จากนั้น สายตาของเหยียนเฮ่อเจ้าก็เลื่อนไปมองชายถือมีดสองคนที่ยืนอยู่สองข้างของเซี่ยหงส์โดดเดี่ยว
ทั้งสองคนนั้นรูปร่างและอายุใกล้เคียงกัน มีดในมือก็เหมือนกันทุกประการ เหยียนเฮ่อเจ้าจึงเอ่ยชื่อของทั้งสองคนออกมาตรง ๆ
"ไล่ตามลมพานหยุนหลง... เฉือนภูผาพานเฟ่งหวู่!" เฉือนภูผาพานเฟ่งหวู่!" เหยียนเฮ่อเจ้าชี้ไปที่ทั้งสองคนแล้วกล่าวต่อ "ปีนั้น เจ้าทั้งสองก่อคดีอุกฉกรรจ์ที่เสฉวนแล้วหายสาบสูญ หลบซ่อนมาหลายปี ในที่สุดก็ยอมโผล่หน้ามาแล้วหรือ?"
ทั้งสองคนได้ยินดังนั้น สายตาก็หดเกร็งลงอย่างฉับพลัน แต่ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร
จากนั้น เขามองไปที่ชายถือทวนยาวแล้วกล่าว "ซ่างหลานโจว เจ้าตอนนั้นไปท้าทายเมิ่งซิงฟานที่ทะเลใต้ ถูกวิชาหอกเพียงหนึ่งท่าเอาชนะจนต้องผนึกทวนเลิกยุ่ง ครั้งนี้ พวกเขาให้ผลประโยชน์อะไรแก่เจ้ากันแน่ ถึงได้ยอมทำลายคำสาบานออกโรง?"
"คิดไม่ถึงว่าผู้บัญชาการใหญ่ใหญ่จวนถิงเว่ย จะรู้จักคนไร้ชื่อเสียงอย่างข้า!" ซ่างหลานโจวไม่ได้ปิดบัง กล่าวยอมรับตัวตนของตนออกมาตรง ๆ
ตอนนั้น เมิ่งซิงฟานยังไม่ก้าวเข้าสู่ขั้นปรมาจารย์ เขาเดินทางไกลไปทะเลใต้เพื่อท้าทาย ผลปรากฏว่า เพียงแค่ทั้งสองฝ่ายได้ประมือกันหนึ่งท่า เขาก็พ่ายแพ้ไปแล้ว
เมิ่งซิงฟานออกทวนเพียงหนึ่งท่า ทวนท่าหนึ่งนั้นไม่เพียงแต่เอาชนะวิชาทวนที่เขาฝึกฝนมาหลายปี แต่ยังแทงทะลุจิตใจนักปราบของเขาอีกด้วย
ผู้ที่ไปถึงขั้นเก้าได้นั้น ล้วนเป็นมังกรแฝงหงส์เหินทั้งสิ้น ตอนนั้น ชื่อเสียงของเขาซ่างหลานโจวในยุทธภพจงหยวนนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าเมิ่งซิงฟานเลย เขาคิดว่าการประมือระหว่างทั้งสองครั้งนี้จะต้องเป็นการต่อสู้ของมังกรกับเสืออย่างแน่นอน