มองดูทัวป๋าอิงหาวพาทหารคนสนิทกลุ่มหนึ่งจากไป หลิงชวนก็เก็บสายตากลับมา แล้วถามว่า "เจ้าคิดว่า ทั่วปาจี๋จะฟังคำเจ้าหรือไม่?"
ทั่วปาชิงเซียวส่ายหน้า ตอบว่า "ไม่รู้!"
เขาไม่รีบไม่ร้อนรินเหล้าให้ตนเองหนึ่งแก้ว แล้วพูดว่า "ในโลกนี้ สิ่งที่มองทะลุได้ยากที่สุดก็คือใจคน เช่นเดียวกัน ตราบใดที่สิ่งนั้นยังไม่เกิดขึ้น ก็ล้วนมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดการแปรผัน!"
หลิงชวนพยักหน้าเล็กน้อย สำหรับประโยคนี้ เขาเห็นด้วยอย่างยิ่ง
ทั่วปาชิงเซียวเงยหน้ามองเขา แล้วถามว่า "เมื่อใดเจ้าจะส่งข้าไปยังนครหลวงของพวกเจ้า?"
หลิงชวนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ยิ้มถามว่า "เจ้าทนรอไม่ไหวแล้วหรือ?"
ทั่วปาชิงเซียวยิ้มขื่น "อย่างไรก็เป็นเช่นนี้แล้ว ไหน ๆ ก็ขืนไม่ได้ ก็ปล่อยไปตามยถากรรม!"
"อีกทั้ง ข้าได้ยินมาว่าลั่วเฉิงเจริญรุ่งเรืองยิ่งนัก มีวัฒนธรรมอันหยั่งรากลึก ไหน ๆ ข้าก็ตีเข้าไปในนครเทวะไม่ได้ ถูกคุมตัวเข้านครเทวะ ก็ดูเหมือนจะรับได้ไม่น้อย!"
"เจ้าใจคอดีอยู่ไม่น้อย!" หลิงชวนหัวเราะ "แต่ เจ้าจะได้ไปนครเทวะหรือไม่ ข้าพูดไม่ได้!"
"แล้วใครเล่าที่พูดได้? หลูยุ่นโฉวหรือ?" ทั่วปาชิงเซียวถาม
หลิงชวนส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วพูดว่า "ข้าจะส่งเจ้าไปยังจวนผู้ว่าการก่อน ภายหน้าจะมีคนมาชี้ชะตาเจ้าเอง!"
ขณะนั้นเอง แมลงวันเดินเข้ามาแล้วถามว่า "นายพล ศีรษะของฮั่วหยวนชิงจะจัดการอย่างไร?"
"โยนลงทุ่งหญ้าให้หมาป่ากิน!" หลิงชวนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย