ออกจากหอฝูเชวี่ย สองคนกับฮูหยินหวังมาถึงสาขาย่อยของหอเฟิงเสวี่ยด้วยกัน ระหว่างทางหวังลั่งอึกอักคล้ายจะเอ่ยปากหลายครั้ง
ก่อนหน้านี้เพื่อเปิดตลาดในเจียงไห่ เฉียนเฟิงนำสุราจำนวนไม่น้อยเข้ามา ช่วงนี้สถานการณ์ในเจียงไห่สับสนอลหม่าน เฉียนเฟิงจึงพาคนของห้างไท่ผิงมาพักที่หอประกายวายุ ประจวบเหมาะได้ใช้งาน
“มาเถิด วันนี้พวกเรามาดื่มให้เมามายกันเสียให้จบ!” หลิงชวนรั้งตัวหวังลั่งให้นั่งลง เปิดผนึกดินบนไหนสุราแล้วเริ่มดื่ม กลิ่นสุราฟุ้งกระจาย
ฮูหยินหวังก็สวมบทบาทเป็นสาวใช้จริง ๆ นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยรินสุราให้ทั้งสอง ระหว่างนั้นหวังลั่งได้เชิญดื่มก่อน ฮูหยินหวังก็ดื่มไปหนึ่งจอก
“อีกไม่กี่วันน้องก็ต้องกลับไปชายแดนเหนือแล้ว ท่านพี่มีแผนการอย่างไรบ้าง?” หลิงชวนวางจอกสุราถาม สายตาจริงใจ
หวังลั่งหัวเราะอย่างห้าวหาญ ยกชามสุราขึ้นดื่มหมดในคราวเดียว กล่าวว่า “ฮ่าฮ่า ข้าก็แค่ไอ้ขี้เท้าชั้นล่างในยุทธภพ จะมีความทะเยอทะยานใหญ่หลวงเช่นน้องได้อย่างไร ในเมื่อลูกผู้ชายยุทธภพก็ต้องแก่เฒ่าไปกับยุทธภพ ข้ายังคงต้องตะเกียกตะกายต่อไปในยุทธภพนั่นแหละ!”
หลิงชวนไม่พูดพล่ามทำเพลง ได้แต่ตบบ่าเขา ฝ่ามือหนาหนักแน่น กล่าวว่า “มีเรื่องหรือไม่มีเรื่องก็ตาม มาหาข้าที่ชายแดนเหนือได้ทุกเมื่อ!”
“ดี! หากได้ไปชายแดนเหนือ ข้าจะต้องมาหาน้องเพื่อดื่มสุราอย่างแน่นอน!” หวังลั่งดูห้าวหาญ ทว่าขอบตากลับแดงระเรื่อเล็กน้อย
จากนั้นหลิงชวนให้ฮูหยินหวังนำกล่องกระบี่ของตนมา หวังลั่งมองปราดเดียวก็จำได้ว่านี่คือกล่องกระบี่ที่หลิงชวนพกติดตัวมาตอนที่ทั้งสองพบกันครั้งแรก
“ในกล่องกระบี่นี้มีกระบี่ดีเล่มหนึ่งที่สหายเก่าของข้าทิ้งไว้ให้ ข้ายกมันให้ท่านพี่เถิด!” หลิงชวนมองออกว่าหวังลั่งคลั่งไคล้กระบี่ถึงขั้นแทบสิ้นสติ ความกระตือรือร้นเช่นนี้ปลอมแปลงไม่ได้