พวกทหารม้าหูเจี๋ยที่กวัดแกว่งดาบโค้งคิดมาตลอดว่า เกาทัณฑ์เหล็กอันน่าหวาดหวั่นของกองทหารม้าปีกห่านย่อมหมดสิ้นแล้ว การต่อสู้หลังจากนี้จำต้องเป็นศึกประชิดตัวที่ฟันแทงกันซึ่งๆ หน้า นั่นจะเป็นเวทีประจัญบานที่พวกตนถนัดอย่างยิ่ง
ผู้ใดคาดคิดว่า เมื่อระยะห่างเพียงไม่กี่สิบก้าว ฝ่ายตรงข้ามกลับมีของรูปร่างแปลกตาอยู่ในมือทุกคน พร้อมกับเสียงกลไกที่ดังกังวานกังวานใส เกาทัณฑ์สั้นอันแหลมคมก็พุ่งทะยานเข้าใส่
จนถึงเวลานี้ พวกมันจึงได้สำนึกว่า สิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามถืออยู่คือหน้าไม้พก เพียงแต่มันแตกต่างจากหน้าไม้พกที่พวกมันรู้จักโดยสิ้นเชิง
หน้าไม้พกของอีกฝ่ายไม่เพียงแต่ประณีต ยังใช้มือเดียวเหนี่ยวรั้ง พร้อมปลายนิ้วสัมผัสไกกลเพื่อยิงลูกเกาทัณฑ์ได้ ยิ่งไปกว่านั้น หน้าไม้พกนี้ยังยิงต่อเนื่องได้
ระยะเพียงไม่กี่สิบก้าวสำหรับหน้าไม้กล่องนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเครื่องมือสังหาร เกาทัณฑ์สามชุดยิงกราดออกไป ทหารม้าหูเจี๋ยร่วงจากหลังม้าเป็นพรืด ส่งเสียงร้องโหยหวนดั่งหัวใจถูกฉีกทึ้ง
พวกมันเข้าใจว่าหลังเกาทัณฑ์สามชุด หน้าไม้พกของอีกฝ่ายจะไร้ประโยชน์ แต่คาดไม่ถึงว่า หลังจากยิงเกาทัณฑ์สามชุด กองทหารม้าปีกห่านด้านในก็โน้มตัวต่ำลงชิดกับหลังม้าอย่างรวดเร็ว พลางเปลี่ยนตลับเกาทัณฑ์ด้วยความว่องไว
พร้อมกันนั้น กองทหารม้าปีกห่านที่อยู่ด้านนอกแนวรบก็ยกหน้าไม้กล่องในมือขึ้น เหนี่ยวไกกลยิงเกาทัณฑ์ เติมเต็มช่องว่างระหว่างที่ทหารด้านในเปลี่ยนตลับเกาทัณฑ์ได้อย่างสมบูรณ์
ในครานี้ หลิงชวนตั้งใจให้กองทหารม้าปีกห่านแต่ละคนพกพาตลับเกาทัณฑ์ห้าตลับ เท่ากับเกาทัณฑ์อีกสี่สิบห้าดอก