วันที่สี่ เดือนเก้า ยามเช้าตรู่
ในลานจวนอ๋อง น้ำค้างยามอรุณยังไม่จางหาย
หลิงชวนยังคงเช่นเคย เริ่มฝึกปรือยามเช้าเมื่อฟ้าสาง
ในมือถือทลายวิญญาณ ปลายหอกผ่าหมอกบาง เกิดเสียงเสียดอากาศอันน่าเกรงขาม ทุกกระบวนท่าล้วนหนักแน่นและดุดัน วิชาหอกของเขาแม้สืบทอดจากถังขุยหราน แต่ก็ผสานประสบการณ์การต่อสู้ในสนามรบของตนเข้าไว้ด้วย
ขณะที่ชุดกระบวนท่าหอกของเขาใกล้จบ ลมหายใจเริ่มกระชั้น สารวัตรหลิวเอินซื่อก็ก้าวเท้าสั้นๆ อย่างไร้เสียงผ่านระเบียงทางเดิน เข้ามายังลาน
ในมือถือจดหมายลับไร้นาม ก้มตัวยื่นส่งให้
"ท่านแม่ทัพ จดหมายของท่าน!" เสียงของหลิวเอินซื่อยังคงนอบน้อมเช่นเคย
หลิงชวนเก็บท่า ปักหอกลงพื้น รับจดหมายมา สายตากวาดมองซองจดหมายที่ว่างเปล่า ถามว่า "ท่านไท่เจียน มาจากที่ใด?"
"มาจากวังหลวง!" หลิวเอินซื่อก้มศีรษะตอบ น้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับทำให้สี่คำเรียบง่ายนี้มีน้ำหนักพันชั่งขึ้นมาทันใด เพราะเขารู้ดีแก่ใจว่าสี่คำนี้หมายถึงอะไร
หลิงชวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแทบมองไม่เห็น รีบแกะครั่งผนึก กวาดสายตาอ่านเนื้อความในนั้นอย่างรวดเร็ว
บนนั้นระบุเหตุการณ์พลิกผันครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นในนครเทวะตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้อย่างชัดเจน หลายชื่อที่เขาเคยเห็นในสมุดเล่มนั้นที่นำกลับมาจากหอหิมะวสันต์เมื่อคืนวาน
สีหน้าหลิงชวนค่อยๆ เคร่งขรึม ริมฝีปากเม้มแน่น แต่ในดวงตาคู่นั้นที่ลึกล้ำและสงบนิ่ง กลับมีคลื่นแห่งความกังขาเอ่อล้นอยู่ลึกๆ
เขาเก็บจดหมายใส่ไว้ในอกอย่างแนบเนียน ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วชักหอกขึ้นมาอีกครั้ง