“ตามที่ข้าคาดการณ์ องครักษ์เมืองเทียนฮั่นคงจะมาถึงที่นี่ภายในหนึ่งถึงสองวัน!”
เฉาหลู่สีหน้าตึงเครียด รีบถามว่า “องค์หญิงหมายความว่า ข่านจะใช้กำลังกับเผ่าโหรวหรานหรือ?”
ทั่วปาชิงหลวนเงยหน้ามองเขา ยิ้มบางแล้วถามกลับ “ถ้าใช่ เจ้าจะรับมืออย่างไร?”
“ข้า… ข้าไม่รู้!” เฉาหลู่ค่อยๆ ส่ายหน้า น้ำเสียงหนักอึ้ง “ข้าไม่คิดเป็นศัตรูกับข่าน การกระทำครั้งนี้ก็เพียงเพื่อปกป้องคนในเผ่า หากข้าไม่ลงมือก่อน รอให้สามราชวงศ์ใหญ่และเผ่าอื่นๆ เปิดฉากก่อน บุรุษแห่งเผ่าโหรวหรานก็จะถูกสังหารหมดสิ้น สตรีและเด็กจะตกเป็นทาส!”
ทั่วปาชิงหลวนพยักหน้าแสดงความเข้าใจ “ข้าเข้าใจความลำบากของเจ้า แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไป ข่านอาจจะไม่ได้มาเพื่อลงโทษ แต่มาเพื่อช่วยเจ้า!”
“ช่วยข้าหรือ?” เฉาหลู่เต็มไปด้วยความสงสัย “เหตุใดข่านจึงต้องช่วยข้า?”
ในความคิดของเขา การที่ข่านไม่ยกทัพมาลงโทษเผ่าโหรวหรานก็ถือเป็นการเมตตาอย่างใหญ่หลวงแล้ว ไม่มีทางที่จะช่วยเหลือโดยสมัครใจเด็ดขาด
ทั่วปาชิงหลวนหันหน้ามองเขา รอยยิ้มบางผุดบนใบหน้า
รอยยิ้มนั้นบริสุทธิ์ดุจดอกบัวหิมะที่เบ่งบานริมผาหิมะ ชะล้างบรรยากาศสังหารที่อัดแน่นในใจของเฉาหลู่ได้ในพริบตา
ขณะจิตของเฉาหลู่สั่นไหว ทั่วปาชิงหลวนก็เอ่ยเสียงเบาว่า “เพราะเขาต้องการให้เจ้าเป็นราชบุตรเขย!”
“ตึง!”
เฉาหลู่รู้สึกราวกับมีเสียงดังอื้ออึงในหัว มองทั่วปาชิงหลวนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ชั่วขณะหนึ่งพูดอะไรไม่ออก
“ฮี่ๆ ดูท่าทางตกใจของเจ้าสิ!” ทั่วปาชิงหลวนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เอ่ยเย้า “ทำไม? เจ้าไม่ยินดีแต่งกับข้าหรือ?”
“ไม่ ไม่ใช่... องค์หญิง ข้า...” เฉาหลู่เต็มไปด้วยความลนลาน พูดจาติดขัด ใบหน้าแดงก่ำ