ภายในตำหนักจักรพรรดิแห่งเมืองเทียนฮั่น ทั่วปาชิงเซียวซึ่งเพิ่งขึ้นครองบัลลังก์ข่านได้ไม่นาน ถือรายงานด่วนที่ส่งมาจากเมืองวอหน่า สีหน้าหนักอึ้งดั่งเหล็กกล้า แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหนทาง
เขาพึ่งขึ้นครองบัลลังก์ได้ไม่นาน บารมียังไม่มั่นคง ในหมู่สามราชวงศ์และสิบสามชนเผ่า ผู้คนจำนวนมากภายนอกแสดงความเคารพ แต่ภายในกลับเชื่อฟังแต่นอกกาย ลับหลังก่อความวุ่นวายไม่หยุดหย่อน
ครั้นอาจารย์จักรพรรดิอ๋องฝูโจววางแผนให้เขา ส่งเสริมเต็มกำลังให้บุกใต้ครั้งที่สอง ก็เพื่อต้องการนำความขัดแย้งภายในทุ่งหญ้า มุ่งตรงสู่ชายแดนให้หมดสิ้น
สามราชวงศ์และสิบสามชนเผ่าต่างรู้ดี เพียงแค่ตีชายแดนเหนือแตก ก็จะสามารถยึดครองดินแดนและทรัพย์สมบัติมหาศาล ยังสามารถจับชาวโจวจำนวนนับไม่ถ้วนมาเป็นทาส
ตราบใดที่ตนนำผลประโยชน์มาให้พวกเขา พวกเขาก็จะยังคงสนับสนุนบัลลังก์ข่านของตนต่อไป ส่วนตนก็ใช้สงครามครั้งนี้เป็นหมากหมายค่อยๆ บั่นทอนกำลังของสามราชวงศ์และสิบสามชนเผ่า ลับหลังสร้างกองกำลังสายตรงของตนขึ้นมา
รอให้สงครามยุติ อาศัยช่วงที่พวกเขาบอบช้ำแสนสาหัส ทำให้อ่อนแอลงอีกขั้น บัลลังก์ข่านถึงจะมั่นคงถาวร
ทว่าสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดเลยก็คือ การบุกใต้ที่วางแผนมายาวนานนี้ พึ่งศึกแรกก็พ่ายแพ้ย่อยยับ กองทัพผสมนับหลายหมื่นสลายสิ้นที่ชายแดนตะวันตก ยอดกำลังของเผ่าหลานถี เผ่าหุนเสีย และเผ่ากู่ตั้วลู่ ยิ่งถูกทำลายราบคาบ
ผ่านศึกพ่ายครั้งนี้ สามชนเผ่าใหญ่นี้ถูกตีแตกพ่ายไปแล้ว ในเวลาสั้นไม่อาจฟื้นคืนพลังกลับมาได้เลย ส่วนเผ่าโหรวหรานก็เสื่อมถอยอยู่แล้ว หลังศึกนี้ เกรงว่าคงถูกถอดชื่อออกจากสิบสามชนเผ่าโดยตรง
เพียงแต่ในยามนี้ ทั่วปาชิงเซียวไม่มีแก่ใจไปสนใจความเป็นความตายของทั้งสี่ชนเผ่าใหญ่เลย แท้จริงแล้วสถานการณ์ของตัวเขาเองนั้นย่ำแย่สุดจะบรรยาย