ใบหน้าฮ่องเต้เต็มไปด้วยความจนใจ ตรัสยิ้มขื่นว่า “หากมองในมุมหนึ่ง ก็เป็นข้าเองที่เลี้ยงดูเหล่าทรราชและทรยศพวกนี้ด้วยมือ!”
“เช่นนั้นกลุ่มขุนนางพลเรือนใหญ่สองกลุ่มของหวงเฉียนหู่และฉีชิงหย่วนเล่า? พวกเขาเป็นคนของหย่งเย่หรือไม่?” หลิงชวนถามคำถามสำคัญออกมาในที่สุด
“หลายปีก่อนข้าเองก็เคยสงสัยเช่นนั้น แต่จากการสืบสวนขององครักษ์ทงเทียนและจวนถิงเว่ยในช่วงหลายปีมานี้กลับพบว่า สองคนนี้หาใช่คนของหย่งเย่ไม่ หรืออาจกล่าวได้ว่า เมื่อขึ้นมาถึงระดับพวกเขาแล้ว ก็ไม่ยินยอมถูกหย่งเย่ควบคุม กลายเป็นตัวหมากที่ถูกชักใยตามอำเภอใจ เพียงแต่ซูติ้งฟางได้ใช้กำลังของทั้งสองคนนี้มาวางหมากสำเร็จ บางทีพวกเขาเองก็รู้ดีถึงเจตนาของหย่งเย่ และก็ต้องการกำจัดซูติ้งฟางเช่นกัน เมื่อมีเป้าหมายเดียวกัน พวกเขาจึงยินดีลงมือ!” ฮ่องเต้ตรัส
ทันใดนั้น ฮ่องเต้หยุดฝีพระบาท หมุนพระวรกายกลับมา ทอดพระเนตรเขาด้วยแววดั่งคบเพลิง น้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างยิ่ง “ดังนั้น หลิงชวน เจ้าต้องเข้าใจ! ต่อให้ในราชสำนัก หรือแม้แต่อำนาจ ‘หย่งเย่’ ทั่วนครเทวะจะถูกกวาดล้าง หวงเฉียนหู่และฉีชิงหย่วนก็ยังเห็นเจ้าเป็นหนามยอกอก จะคิดหาทุกวิถีทางสังหารเจ้า! ตอนนี้เจ้าไม่มีทางเลือกอื่นใด นอกจากยืนหยัดอยู่ข้างข้าอย่างแน่วแน่!” นี่คือการบอกกล่าว ยิ่งเป็นการตักเตือนที่ไร้ข้อกังขา แฝงไว้ด้วยแรงกดดันอันเป็นลักษณะเฉพาะของจักรพรรดิ
หลิงชวนสูดลมหายใจเย็นยามราตรีเข้าปอดลึก คำนับด้วยมือประสาน น้ำเสียงชัดเจนและแน่วแน่ “ฝ่าบาท ตั้งแต่ที่ด่านอวิ๋นกวน กระหม่อมเคยกราบทูลองค์ชายสามแล้ว ข้าหลิงชวนสามารถเป็นดาบที่ใช้เชือดเนื้อเน่าและขูดพิษรักษาแผลให้จักรวรรดิได้ แต่ไม่มีทางเป็นดาบให้ผู้ใดใช้กำจัดฝ่ายตรงข้าม เพียงเพื่อธำรงราชบัลลังก์ของตระกูลใดตระกูลหนึ่งโดยเด็ดขาด!”