"เจ้าจงจำไว้ หากอยากเป็นจักรพรรดิ เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะตัดใจไร้เมตตา!" จักรพรรดิตรัสด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม เยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง "ภายใต้ขอบขัณฑสีมา ไม่อาจเทียบได้กับพี่น้องหรือบุตรหลาน"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ องค์ชายใหญ่รู้สึกเพียงความหนาวเย็นแล่นซ่านไปทั่วร่าง ถึงกับสงสัยว่าผู้ตรงหน้ายังคงเป็นพระบิดาของตนอยู่จริงหรือไม่
"ความเมตตากรุณา รักราษฎรดั่งบุตร นั่นเป็นเพียงสิ่งที่แสดงให้ผู้อื่นเห็น แต่ในวังหลวงลึกนี้ จะมีสักกี่คนที่ทำได้ดั่งบิดาเมตตาบุตรกตัญญู พี่น้องสามัคคี?"
"หากเจ้าสามารถทำให้ต้าโจวรุ่งเรือง แม้จะสังหารบิดาแย่งชิงบัลลังก์ ฝ่าบาทใต้สุสานก็มิอาจกล่าวโทษเจ้า กลับจะรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเจ้าด้วยซ้ำ!" จักรพรรดิตรัสต่อ
เมื่อได้ยินคำนี้ องค์ชายใหญ่ร่างสั่นสะท้าน ตรัสด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "พระบิดา ลูกมิกล้า ลูกไม่มีวันกระทำเรื่องอัปมงคลเช่นนี้เด็ดขาด!"
เพียงไม่กี่ประโยค แผ่นหลังของเขาก็ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
เสี่ยวหนิงจื่อที่ยืนอยู่เบื้องซ้ายของจักรพรรดิร่างสั่นระริก ไม่ปรารถนาสิ่งใดมากไปกว่าการกลายเป็นคนหูหนวกในทันที
ในดวงตาล้ำลึกคาดเดายากของจักรพรรดิ อารมณ์แปรเปลี่ยนยากจะหยั่งรู้ เนิ่นนานนักจึงตรัสว่า "ครั้งหนึ่ง เราก็หวังให้พวกเจ้าพี่น้องร่วมใจกันฟื้นฟูแผ่นดินต้าโจว แต่ภายหลังเราก็ได้รู้ว่า มันเป็นไปไม่ได้!"
"พวกเจ้าแต่ละคนล้วนมีผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง พวกเขาล้วนคิดว่าเมื่อพวกเจ้าได้ขึ้นครองบัลลังก์ จะได้เป็นขุนนางผู้ทรงอิทธิพล ภายหลังยังได้รับบุญวาสนาโปรยปราย ตอบแทนแก่ตระกูลเบื้องหลัง นี่ก็กำหนดไว้แล้วว่า พวกเจ้าพี่น้องกันตั้งแต่แรกเริ่มก็คือศัตรู!"