หลังจากเข้าเมือง หลิงชวนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าชาวเมืองต่างมีท่าทีเป็นปฏิปักษ์ต่อกองทัพฝ่ายเหนือ
ก่อนเข้าเมือง หลิงชวนได้ออกคำสั่งแก่หน่วยทหารที่เหลืออยู่นอกเมือง ให้เร่งควบคุมกำลังกบฏ แม้ว่าทหารกบฏเหล่านี้จะปลดอาวุธหมดแล้ว แต่ก็ยังต้องระมัดระวังอย่างที่สุด
ทหารม้าหู่เปินกระจายกำลังเข้าประจำจุดสำคัญทั่วเมือง ส่วนหลิงชวนนำกองทหารคนสนิทมุ่งหน้าสู่จวนอ๋อง
จวนซู่อ๋องนั้นไม่อาจเรียกได้ว่ายิ่งใหญ่โอฬาร แต่ก็สง่างามสมฐานะนัก
หลิงชวนเดินนำหน้า ด้านหลังตามด้วยกลุ่มยอดฝีมือ อาทิ อวิ๋นซูหลาน นักพรตไร้นาม เสิ่นชีซุ่ย หลวงจีนน้อยอี้ฉาน ถังขุยหราน
ณ ห้องโถงหลัก เห็นซู่อ๋องสวมอาภรณ์ลายมังกร ประทับตรงตำแหน่งเจ้าของเรือน สีหน้าไม่ยินดีไม่โศกเศร้า ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยวและความเคียดแค้น ราวกับกำลังมองผู้แปลกหน้าคนหนึ่ง
ส่วนองครักษ์ฝีมือสูงส่งทั้งสอง กลับคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์ หน้าผากจรดพื้น
หากสังเกตให้ดีจะพบพื้นเปื้อนโลหิตสองกอง ชายทั้งสองสิ้นลมปราณนานแล้ว
หลิงชวนก้าวไปข้างหน้า ประสานหมัดคารวะ ร่างโค้งเล็กน้อย "อ๋องทรงเห็นแก่ส่วนรวม หยุดยั้งเสียแต่เนิ่น ข้าหลิงขอแทนชาวหล่งโจวคารวะอ๋องด้วย!"
มุมปากซู่อ๋องแย้มยิ้มขมขื่น กล่าวว่า "หลิงชวน เจ้าจงจำไว้ ข้ามิได้พ่ายแก่เจ้า แต่ไม่ประสงค์เห็นเมืองหล่งโจวกลายเป็นนรกบนดิน!"