ในค่ายใหญ่แห่งอวิ๋นโจว บัดนี้เหลือกำลังทหารเพียงห้าพันนายประจำการอยู่ แคมป์อันกว้างใหญ่จึงดูว่างเปล่าหงอยเหงา ลานฝึกที่เคยครึกโครมไปด้วยผู้คนก็เงียบสงัดเป็นพิเศษ
หลิงชวนมอบภารกิจการทหารของอวิ๋นโจวให้แก่เฉิงเชียนเริ่นและเฉิงเยี่ยน เพราะอีกไม่นานเขาก็ต้องเดินทางสู่ชายแดน เพื่อขึ้นหน้าบัญชาการด้วยตนเอง
เฉิงเยี่ยนคุ้นเคยกับกิจการใหญ่เล็กในกองทัพอวิ๋นโจวเป็นอย่างดี ประกอบกับเกียรติศักดิ์และความสุขุมรอบคอบของเฉิงเชียนเริ่น การมีทั้งสองคนคุมอวิ๋นโจว ทำให้หลิงชวนวางใจได้อย่างสิ้นเชิง
จากนั้น หลิงชวนก็ไปที่จวนข้าหลวงแห่งหนึ่ง
เวลานี้ หยางเค่อจำต้องวางภาระอื่นใดลงทั้งหมด รวมกำลังทุกอย่างเพื่อประกันเสบียงและวัตถุยวดสำหรับการศึก
“ท่านข้าหลวง ช่วงเวลาต่อจากนี้ อวิ๋นโจวคงต้องฝากท่านแล้ว!” หลิงชวนเอ่ยกับหยางเค่อ
อีกฝ่ายได้แต่หัวเราะแล้วกล่าวว่า “แม่ทัพพูดช้าไปหน่อยแล้ว!”
เมื่อเห็นหลิงชวนยังมีสีหน้าไม่เข้าใจ หยางเค่อจึงอธิบายว่า “ลองคิดดูสิ ตั้งแต่ท่านเข้ารับตำแหน่งมา ท่านอยู่ในอวิ๋นโจวนานเท่าใด?”
หลิงชวนคิดทบทวนแล้วก็รู้สึกว่าเป็นเช่นนั้นจริง หลังเข้ารับตำแหน่งที่อวิ๋นโจวได้ไม่นานก็ต้องกลับไปรับพระราชทานยศที่นครเทวะ ต่อจากนั้นก็ต้องรอนแรมไปทั่วนครทางตะวันออกอีกครา
ก่อนปีใหม่เพิ่งกลับมาอวิ๋นโจวได้ไม่นาน ก็ต้องนำทัพไปช่วยเหลือตะวันตก หลังปีใหม่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ต้องเดินทางไปปราบกบฏที่หล่งซี เพิ่งปราบกบฏเสร็จก็ต้องรีบเร่งไปจัดการสถานการณ์ที่เจียงหวยโดยไม่เว้นวรรค……
หลิงชวนหัวเราะแห้งๆ แล้วกล่าวว่า “ท่านข้าหลวงจงอภัย ข้าเองก็ไม่อยากระเหเประเปาไปทั่วเช่นนี้!”