ยามราตรี หลิงชวนอาบน้ำร้อนอย่างสบายใจ ชำระล้างฝุ่นตลบที่เกาะกุมร่าง สวมอาภรณ์ชั้นในสะอาดแล้วเอนกายลงบนเตียง
“สามี จะออกศึกอีกแล้วหรือ” ซูหลีเอ่ยถามเสียงเบา แววตาฉายความกังวลยากปกปิด
หลิงชวนพยักหน้า เอื้อมแขนโอบนางเข้ามา พลางกล่าวว่า “ถูกต้อง และครั้งนี้พวกหูเจี๋ยยกกำลังมาทั้งแผ่นดิน ส่งทหารนับล้านบุกชายแดนเหนือ นี่จะเป็นศึกที่ยากลำบากที่สุด”
“มีสามีอยู่ ต้าโจวย่อมมีชัยแน่นอน” ซูหลีแม้กังวลแต่ก็กล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจ
มิใช่เพียงคำปลอบโยน หากแต่เป็นความศรัทธาที่มีต่อหลิงชวนจากส่วนลึกของหัวใจ
เขานำทัพออกศึกมานับครั้งไม่ถ้วน ผจญศึกน้อยใหญ่หลายสิบครั้ง ไม่เคยพ่ายสักครา เชื่อว่าคราวนี้ก็ไม่ต่างกัน
ห่างเหินมานาน ทั้งคู่จึงมิอาจเลี่ยงการพัวพันใยรักอันลึกซึ้ง แสงตะเกียงส่ายไหว กระซิบกระซาบตราบดึกดื่น
เช้าตรู่วันถัดมา หลิงชวนนำหน่วยทหารคนสนิทมาที่ค่ายใหญ่อวิ๋นโจว
ยามนั้น เหล่าทหารกำลังวิ่งรอบลานฝึกในชุดเกราะหนัก "สิบลี้สวมเกราะวิ่ง" เกราะอันหนักหน่วงสวมทับร่าง ยามวิ่งแผ่นเกราะกระทบเสียดสีดังกังวาน ฝีเท้าหนักแน่นเป็นจังหวะพร้อมเพรียง
หลิงชวนไม่บอกใคร ตรงไปเข้าร่วมที่ท้ายขบวนแล้วออกวิ่ง
ทหารที่วิ่งนำหน้าหลิงชวนพลันประหม่า ฝีเท้าแปรปรวน แต่ก็รวบรวมความกล้าหันมามองพลางทำความเคารพ
“อย่าสนใจข้า ฝึกต่อเถิด” หลิงชวนโบกมือกล่าว ฝีเท้าภายใต้ยังรักษาจังหวะเดียวกับกองร้อยตลอด
เมื่อครบรอบสุดท้าย หลิวเหิง เจียงไหล จ้าวเซียง ถังขุยหราน และนายทหารทั้งหลายรีบวิ่งตรงเข้ามา ประสานมือคารวะ “ผู้น้อยคารวะท่านแม่ทัพ”