ทั่วปาชิงเซียวพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก หันไปยืนอยู่ตรงหน้าฮั่วหยวนชิง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ท่านแม่ทัพฮั่ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ท่านได้สร้างคุณงามความดีไว้ให้แก่ชนเผ่าหูเจี๋ยมากมาย ข้าน้อยจดจำไว้ในใจทุกประการ!"
ได้ยินดังนั้น ดวงตาของฮั่วหยวนชิงก็แดงก่ำขึ้นเล็กน้อยในทันที
เขาระงับอารมณ์ที่ปั่นป่วนไว้ แล้วคารวะอย่างเคร่งขรึม เสียงสั่นเล็กน้อย "มีพระดำรัสของท่านข่านเพียงเท่านี้ ฮั่วหยวนชิงต่อให้ต้องตายกลางสนามรบ กระดูกทิ้งไว้กลางทะเลทราย ก็สมใจปรารถนาแล้ว!"
ยามนั้น บิดาและบุตรทั้งสองคนคิดกบฏทรยศเข้าโจมตีศัตรู แม้ชนเผ่าหูเจี๋ยจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้ ทำให้พวกเขาได้คุมกองทัพหนึ่ง และให้ที่พักพิงแก่พวกเขา
แต่ ตลอดมา พวกเขาทำได้เพียงใช้ชีวิตอย่างโค้งคำนับ ต้องคอยดูสีหน้าผู้อื่นไปทั่ว
แม้แต่ในกองทัพ ผู้ใต้บังคับบัญชาก็ไม่จำเป็นต้องยอมรับเขาอย่างจริงใจ รอบตัวเต็มไปด้วยสายตาที่คนอื่นส่งมาสอดส่อง ทุกการเคลื่อนไหวล้วนอยู่ภายใต้การจับตามองของผู้อื่น
บัดนี้ เมื่อได้รับการยอมรับต่อหน้าธารกำนัลจากข่านทั่วปาชิงเซียว เปลวไฟที่อัดอั้นอยู่ในใจเขามานานก็ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
เขาสาบานในใจว่าจะต้องก้าวหน้า สร้างฐานะบนทุ่งหญ้าแห่งนี้ให้มั่นคง เพื่อตอบแทนวิญญาณของบิดาที่อยู่ใต้ดิน
ยิ่งไปกว่านั้น ต้องทำให้ชาวโจวเหล่านั้นเห็นว่าการที่พ่อลูกเลือกที่จะทรยศต่อต้าโจวในครั้งนั้น เป็นสิ่งที่ถูกต้อง
ทั่วปาชิงเซียวซักถามและทักทายแม่ทัพของกองทัพบุกใต้ทีละคน บ้างตบไหล่ให้กำลังใจ บ้างหยุดพูดคุยถามไถ่
ในเวลานั้น ทั่วปาจี๋เดินเข้ามา กล่าวด้วยเสียงเบา "ท่านข่านเดินทางมาไกล เหนื่อยหน่อย ในเมืองได้จัดเตรียมจวนไว้เรียบร้อยแล้ว เชิญเข้าเมืองพักผ่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"