หลิงชวนพยักหน้าเล็กน้อย สายตาตกลงบนกล่องไม้บนหลังของเขา: "เช่นนั้น ข้าขอดูทวนกระบี่เล่มใหม่ของท่านได้หรือไม่?"
ช่างเหล็กแซ่หยางส่ายหน้า: "ครั้งนั้น เมื่อหลอมกระบี่สำเร็จ ข้าก็ผนึกมันไว้ในกล่อง บำรุงด้วยไอกระบี่ทุกวัน ถึงตอนนี้ ในกล่องกระบี่นี้สะสมไอกระบี่ไว้ไม่สิ้นสุด คราใดเปิดกล่อง ย่อมสะเทือนฟ้าดิน! กระบี่นี้ของข้า เตรียมไว้เพื่อเขาโดยเฉพาะ!"
หลิงชวนสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย เขารู้ว่าความยึดมั่นของช่างเหล็กแซ่หยางตลอดมาคือการหลอมกระบี่ต้าเจียงขึ้นใหม่ ครั้งที่ตนได้มหาอุกลกาบาตชีพจรโลหิตมา แววตาตื่นเต้นของเขายังคงชัดเจนราวกับเมื่อวาน
สิ่งที่ทำให้หลิงชวนสงสัยคือ ตั้งแต่จากชายแดนเหนือกลับสู่นครเทวะตลอดทาง ล้วนไม่เห็นช่างเหล็กแซ่หยางใช้กระบี่ที่หลอมใหม่ ไม่ว่าจะเป็นตอนสังหารอ๋องอสรพิษที่หอเจี๋ยฉุย หรือตอนที่ประตูเมฆาหมอกเอาชนะเหลียงกุ้ยจางด้วยกระบี่เดียว กระทั่งก่อนจากนครเทวะที่ตระกูลหลี่ ก็ไม่เห็นเขาใช้กระบี่ใหม่
ที่แท้ ตั้งแต่เริ่มหลอมกระบี่ เขาก็ตัดสินใจจะไปเมืองเมฆาขาวแล้ว หากไม่ใช่ตนดึงตัวเขาไปนครเทวะ เกรงว่าเขาคงมุ่งตรงไปเมืองเมฆาขาวตั้งแต่แรก
หลิงชวนยื่นมือขอหยิบน้ำเต้าสุราของช่างเหล็กแซ่หยาง เทเลือดหมาป่าเหล้าจนเต็ม เสียบจุกส่งคืนให้: "ท่านผู้เฒ่าหยาง หากยุทธภพนี้ไร้ท่าน จะน่าเบื่อเพียงใด?"
"ฮ่า ๆ ๆ ..." ช่างเหล็กแซ่หยางหัวเราะลั่น "เจ้าเด็กนี่ก็ไม่ใช่คนยุทธภพ มานั่งโศกเศร้าอาลัยอาวรณ์อันใด?" รอยยิ้มบนใบหน้าเขาค่อย ๆ จางลง เขย่าน้ำเต้าเหล้าในมือ ถอนหายใจ: "แต่ว่า ยุทธภพนี้ช่างไร้รสชาติจริง มีก็แต่สุราที่พอไหว!"
ในที่สุด แสงอรุณก็สาดส่อง ดวงอาทิตย์สีแดงดวงหนึ่งผุดขึ้นจากชั้นเมฆทางทิศตะวันออก แสงสุรีย์ทอดลงบนแม่น้ำหวงเหออันเชี่ยวกราก เปล่งประกายหมื่นอสงไขย