หลิงชวนจึงเรียกเสิ่นเจวี๋ยมา ถามว่า "สภาพการณ์ของเหล่าพี่น้องเป็นอย่างไรบ้าง"
"หลายคนมีอาการเมาเรือ โชคดีที่ก่อนหน้านี้ได้เตรียมยาไว้มากมายตามคำสั่งนายพล ให้ครัวท้ายเรือต้มเรียบร้อยแจกจ่ายแก่พี่น้อง กินยาแล้วอาการก็ทุเลาลงมาก" เสิ่นเจวี๋ยรายงาน
หลิงชวนพยักหน้า เรื่องนี้คาดการณ์ไว้แต่แรกแล้ว
ชาวเหนือส่วนใหญ่ขี่ม้าเก่งแต่โดยสารเรือน้อย ส่วนกองทัพฝ่ายเหนือล้วนเป็นคนเหนือ การเมาเรือเป็นเรื่องปกติยิ่ง และนี่ก็คืออุปสรรคแรกที่ต้องฝ่าฟัน
"แล้วม้าศึกล่ะ" หลิงชวนถามอีก
"ตอนแรกม้าศึกจำนวนไม่น้อยตื่นตระหนก แต่ควบคุมได้ทันท่วงที ไม่เกิดเรื่องวุ่นวาย" เสิ่นเจวี๋ยรายงาน
"ต้องดูแลม้าศึกให้ดี เมื่อเปิดศึกแล้วพวกมันคือขาของพี่น้อง ห้ามพลาดเด็ดขาด และแม้จะอยู่บนเรือก็ต้องไม่ประมาท" หลิงชวนกำชับ
"เข้าใจแล้ว"
พลบค่ำวันรุ่งขึ้น กองกำลังมาถึงตงตู แม่น้ำลั่วสุ่ยจะไหลบรรจบกับแม่น้ำหวงเหอที่นี่
พวกเขาเปลี่ยนโดยสารเรือใหญ่ที่นี่ เจ็ดแปดร้อยคนใช้เพียงสองลำก็พอ เรือใหญ่ทรงตัวดีกว่า เสบียงและการจัดวางต่างๆ บนเรือก็สมบูรณ์กว่า
แม้เดินเรือมาตลอด แต่ทุกวันล้วนมีข่าวกรองส่งมา ทั้งจากชายแดนตะวันออก จากกองทัพของขุยหราน จี้เทียนลู่ และหลิวเหิงหลายกองพล ทำให้หลิงชวนคอยรับรู้สถานการณ์โดยรวมของชายแดนตะวันออกได้ตลอด
หลายวันมานี้ เมื่อหลิงชวนมีเวลาว่างจะนั่งขัดสมาธิบนหัวเรือ ปล่อยให้แม่น้ำหวงเหอใต้เรือครวญคำราม ทว่าใจกลับสงบประหนึ่งผืนน้ำเรียบ ไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย