พื้นที่ใจกลางจงหยวนผ่านการก่อกบฏนับครั้งไม่ถ้วน ถูกทำลายยับเยิน หลายมณฑลและอำเภอมีผู้ลี้ภัยหลั่งไหลออกมาเป็นจำนวนมาก พากันอพยพหนีตายไปทั่วทุกสารทิศ นาไร่ดี ๆ กลับไร้ผู้เพาะปลูก วัชพืชรกเรื้อสูงเพียงเอว
ราชสำนักมิเพียงเก็บภาษีมิได้ ยังต้องเบิกจ่ายเงินและธัญพืชเพื่อการตั้งถิ่นฐานหลังศึกสงคราม เช่นเดียวกัน หลังจากผ่านการก่อกบฏ กำลังทหารในแต่ละพื้นที่ก็ขาดแคลนยิ่งนัก
พวกมันเพียงทำลายแนวป้องกันชายแดนเหนือของต้าโจวลง ก็จะสามารถบุกเข้ายึดจงหยวนได้โดยตรง รุกคืบอย่างไม่หยุดยั้ง โดยมิถูกขัดขวางอย่างเป็นแก่นสารประการใด
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อสงครามใหญ่เปิดฉากขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ ต่อให้ต้าโจวต้องการส่งกำลังไปสนับสนุนแนวหน้า ก็หามีทหารให้ใช้มากเพียงพอไม่
ครั้งใดที่แต่ละพื้นที่สุ่มเสี่ยงถอนกำลังรักษาการณ์ พวกขบถที่ยังไม่สิ้นซากก็จะฉกฉวยโอกาสคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นจุดประกายไฟแห่งความวุ่นวายขึ้นเบื้องหลัง
ทั่วปาชิงเซียวกับอ๋องฝูโจวประชุมลับในตำหนักจักรพรรดิหลายวัน ผ่านการคาดการณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงแม้กองทัพบุกใต้ของเผ่าหูเจี๋ยจะพ่ายแพ้มาหลายครั้ง สูญเสียมิใช่น้อย แต่ท้ายที่สุดเขาก็ยังตัดสินใจเดินทัพบุกต้าโจว
เพราะหากปล่อยให้ต้าโจวได้มีเวลาหายใจมากพอ ผ่านพ้นอุปสรรคตรงหน้าไปได้ สถานการณ์ของทั้งสองแคว้นจะพลิกผันโดยสิ้นเชิง
เมื่อถึงตอนนั้น ต้าโจวที่ฟื้นฟูเสร็จสมบูรณ์ เปลี่ยนโฉมใหม่ หวนคืนมาอีกครา พวกเขาก็จะตกอยู่ในสภาพเสียเปรียบอย่างที่สุด ยากจะพลิกกลับคืนมาได้