ทหารม้าเสวียนหยิงหนึ่งหมื่นนายข้ามเขาอินซานมาถึงทุ่งหญ้าทางเหนือเขา
หิมะที่นี่หนายิ่งกว่า ช่วงที่เฉาหลู่และมู่หรงฉุยนำกองทัพถอนทัพ ร่องรอยถูกหิมะทับถมไปหมดแล้ว โชคดีที่อากาศแจ่มใส หิมะละลายไปไม่น้อย ไม่เช่นนั้นคงเดินทัพไม่ได้เลย
หลิงชวนสวมหน้ากากอีกใบ หน้ากากนี้สีดำทองเป็นหลัก กลางหน้าผากมีสีแดงชาดวาดเป็นดวงตาทิพย์ ครึ่งเปิดครึ่งปิด ราวกับไม่รู้ว่าลืมตาหรือหลับตา ส่องแสงสีน้ำเงินเรืองรอง ราวกับมองทะลุหัวใจคนได้
ยอดปีกทองสองข้างเฉียงขึ้นจรดขมับ คิ้วดั่งกระบี่ มุมปากยิ้มแต่แฝงความเย็นชาแบบมองลงมายังโลกมนุษย์ หน้ากากทั้งใบแผ่ความรู้สึกเหนือกว่า ใครเห็นก็ขวัญเสียไปสามส่วน
ต้นแบบของหน้ากากนี้คือเทพเอ้อหลางเซิ่งเซียนในตำนาน ต่างจากเทพเอ้อหลางที่ผู้คนรู้จักกันดี หน้ากากนี้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่า เกรียงไกรกว่า สีหน้าแฝงความดุดัน
และธงทัพในครั้งนี้ ก็เป็นฝีมือหลิงชวนสั่งทำทั้งคืน ธงทั้งผืนพื้นขาว ปักหน้าหนึ่งตายายอันดุร้าย โบกสะบัดกลางสายลม ราวกับเสียงคำรามของเทพมาร
กองทัพควบม้าอย่างรวดเร็วบนทุ่งหิมะ พัดเศษหิมะกระจายฟุ้ง มุ่งหน้าตรงไปยังเผ่าเก๋อกู่ทางตะวันออก
ในเวลาเดียวกัน ข่าวความพ่ายแพ้ที่เมืองวอหน่า ทั่วปาจี๋สิ้นชื่อทั้งกองทัพ ก็มาถึงเมืองเทียนฮั่นในที่สุด
หลังจากได้รับข่าว อ๋องฝูโจวก็ไม่ได้แปลกใจนัก ตอนที่ทั่วปาจี๋ปฏิเสธถอนทัพก่อนหน้านี้ เขาดูเหมือนจะคาดเดาผลลัพธ์ได้แล้ว