"คบคิดกับศัตรูขายชาติ, วางแผนฆ่าผู้บัญชาการทหาร, ลอบปลงพระชนม์กบฏ, ข้อใดข้อหนึ่งล้วนเป็นความผิดสิบประการที่อภัยไม่ได้ ถึงไม่พูดถึงการประหารต่อหน้าธารกำนัล การกวาดล้างสามตระกูลก็ชอบด้วยกฎหมายแล้ว!" หลิงชวนสายตาเฉียบคม น้ำเสียงหนักแน่น
เหล่านายทหารม้าเสวียนหยิงต่างมองหน้ากัน ตามธรรมเนียมทหารต้าโจว ความผิดของแม่ทัพใหญ่ทั้งกองทัพต้องร่วมรับผิดชอบ แม้พวกเขามิได้มีส่วนร่วมในเรื่องเหล่านี้ แต่ก็รู้ดีว่าสิ่งที่หลิงชวนกล่าวคือความจริง
หลิงชวนหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อ: "แต่องค์ฮ่องเต้ทรงมีพระปรีชาญาณ ทรงเห็นใจความยากลำบากของพวกเจ้า ทรงรำลึกว่าพวกเจ้าอุตส่าห์รักษาชายแดน แลกเลือดเนื้อกับความดีความชอบมาอย่างยากเย็น..."
"ฉะนั้น องค์ฮ่องเต้จึงประทานโอกาสให้พวกเจ้าได้ใช้ความดีความชอบลบล้างความผิด!"
ได้ยินดังนั้น สายตาทุกคนเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น จ้องมองหลิงชวนด้วยความกระวนกระวายรอคอย
ในความคิดของพวกเขา ต่อให้องค์ฮ่องเต้ไม่ประหาร แต่ส่งพวกเขาทั้งหมดไปกองพันอัปรีย์ก็หนีไม่พ้นแน่นอน
พวกเขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าช่วงชีวิตที่เหลือจะต้องใช้ชีวิตในกองพันอัปรีย์อันมืดมิดไร้สุริยา ทุกวันเลื่อนลอยราวกับซากศพเดินได้
ทว่าหลิงชวนกลับบอกพวกเขาว่า องค์ฮ่องเต้ประทานโอกาสให้พวกเขาใช้ความดีความชอบลบล้างความผิด ทำเอาทหารม้าเสวียนหยิงหมื่นนายแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
"ตุบ..."
เสียงอู้อี้ดังขึ้น เห็นนายกองแถวหน้าคนหนึ่งคุกเข่าลงบนหิมะข้างเดียว ร้องเสียงสั่น: "ท่านแม่ทัพ..."
"ข้าน้อยมิได้หวังความดีความชอบ ขอเพียงได้ลบล้างความผิดบาปทั้งกายนี้ แม้ต้องฝ่าดงดาบทะเลเพลิงก็จะไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย!"