"บัดนี้ ยึดคืนทุ่งหญ้ามั่วเป่ยทางใต้ของเขาอินซานมาได้ สำหรับจักรพรรดิโจวเฉิงหยวนแล้ว ก็นับเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่รองจากปฐมจักรพรรดิแล้ว เขาจะไม่บุกโจมตีโดยพลการในระยะเวลาอันสั้น! ดังนั้น ตราบใดที่เขายอมเจรจาสงบศึก ไม่ว่าเขาจะเรียกร้องอะไร หากไม่มากเกินไป เราก็ควรตอบตกลงไปก่อน!"
ทั่วปาชิงหลวนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วถามขึ้นว่า "อาจารย์เห็นว่า ควรส่งใครไปเจรจาสงบศึกกับทหารโจว?"
การเลือกคนไปเจรจาครั้งนี้ ก็เป็นเรื่องที่ต้องพิถีพิถันไม่น้อย ประการแรก ต้องมีน้ำหนักพอสมควร หากส่งคนธรรมดาไป ด้วยท่าทีเย่อหยิ่งของทหารโจวหลังชัยชนะครั้งใหญ่ คงไม่ยอมพบหน้ากันด้วยซ้ำ จะให้พูดถึงการเจรจาสงบศึกได้อย่างไร
หากพูดถึงผู้มีน้ำหนักเพียงพอ ก็ต้องเป็นทั่วปาหลิงอวิ๋นที่เพิ่งขึ้นครองตำแหน่งข่าน แต่การเจรจาครั้งนี้ก็เต็มไปด้วยอันตราย พวกเขาไม่กล้าเสี่ยง
ในการรบครั้งก่อน ข่านทั่วปาชิงเซียว แม่ทัพใหญ่ทั่วปาจี๋ และแม่ทัพนายกองอีกมากมาย ล้วนเสียชีวิตในมือทหารโจว
เห็นได้ชัดว่า พวกเขาที่ได้เปรียบอย่างเด็ดขาดนั้นไม่มีความเกรงกลัวใด ๆ ทิ้งธรรมเนียม 'ไม่ฆ่าทูต' ในอดีตไปจนหมดสิ้น
ทันใดนั้น อ๋องฝูโจวเงยหน้าขึ้นมองทั่วปาชิงหลวนที่อยู่ตรงหน้า แล้วกล่าวว่า "เจ้า คือคนที่เหมาะสมที่สุด!"
"ข้าหรือ?" ทั่วปาชิงหลวนแสดงสีหน้าแปลกใจ
อ๋องฝูโจวพยักหน้า แล้วกล่าวต่อว่า "ในตอนนี้ ราชวงศ์ทั่วปานอกจากพวกหนอนแก่ที่เอาแต่นอนกินเวลา ยังมีพวกบุตรหลานเหลวไหลที่ยกไม่ขึ้น ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็พึ่งพาพวกเขาไม่ได้..."