ในห้องมีเก้าอี้เพียงตัวเดียว ทั่วปาชิงหลวนไม่เกรงใจใคร นั่งลงอย่างไม่ลังเล นางแม้จะเป็นเพียงสตรี แต่ก็มีเพียงนางเท่านั้นที่สามารถเป็นตัวแทนของจักรวรรดิหูเจี๋ยได้ ดังนั้นตำแหน่งนี้จึงต้องเป็นของนาง
หลังจากทั่วปาชิงหลวนนั่งลง หลิงชวนก็รินชาให้นางถ้วยหนึ่ง แล้วถามว่า "องค์หญิง สบายดีหรือไม่"
"ต้องขอบคุณท่านแม่ทัพ อ้ายของข้าตาย อาของข้าก็ตาย ราชวงศ์ทั่วปากำลังจะล่มสลาย จักรวรรดิหูเจี๋ยก็เหมือนไข่ที่ซ้อนกันอยู่บนกองฟืน!" ทั่วปาชิงหลวนมองหลิงชวนด้วยสีหน้าซับซ้อน เอ่ยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรนัก
หลิงชวนฝืนยิ้ม เขาจะฟังไม่ออกได้อย่างไรว่านางหมายความว่าอย่างไร
ในแง่หนึ่ง สิ่งที่นางพูดมานั้น ล้วนเป็นฝีมือของเขา ต่อให้ไม่ใช่ฝีมือของเขาโดยตรง เขาก็เป็นต้นเหตุ
"เช่นนั้น องค์หญิงที่ปีนป่ายขึ้นมาอย่างยากลำบากนี้ คงจะมาคิดบัญชีกับข้าใช่หรือไม่?" หลิงชวนยิ้มถาม
ทั่วปาชิงหลวนกดความแค้น ความโกรธ และความอยุติธรรมที่ไม่มีใครพบเห็นลงในใจจนหมด แล้วถามขึ้นว่า "ในเมื่อฮ่องเต้ต้าโจวของพวกท่านมอบหมายเรื่องเจรจาให้ท่านแม่ทัพ เช่นนั้นท่านแม่ทัพคงตัดสินใจได้ใช่หรือไม่?"
น้ำเสียงของทั่วปาชิงหลวนสงบและมั่นคง ต่างจากเด็กสาวที่ซุกซนร่าเริงเมื่อครั้งก่อนราวกับคนละคน
หลิงชวนรินชาให้นางอีกถ้วย แล้วพูดว่า "องค์หญิงเข้าใจผิดแล้ว ชาวโจวพวกเราให้ความสำคัญกับมารยาทเป็นที่สุด องค์หญิงมาแต่ไกล ถือเป็นแขก พวกเราย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปิดประตูไล่แขก!"
มือของทั่วปาชิงหลวนที่ถือถ้วยชาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า "หมายความว่าอย่างไร?"
"ยินดีต้อนรับองค์หญิงมาเยือนต้าโจวในฐานะทูต แต่ต้าโจวปฏิเสธการเจรจา!" น้ำเสียงของหลิงชวนฉะฉาน ตอบได้อย่างกระชับยิ่ง