"หูเจี๋ยทั่วปาชิงหลวน ขอน้อมคารวะองค์ฮ่องเต้แห่งต้าโจว:
ศึกครั้งนี้ผลแพ้ชนะได้ปรากฏแล้ว ชิงหลวนไม่มีสิ่งใดจะกล่าว ในการตายของท่านแม่ทัพหลวง ชนเผ่าทั้งเจ็ดแห่งทุ่งหญ้าและราชวงศ์อวี่เหวินได้ชดใช้ด้วยชีวิตของผู้คนกว่าห้าแสนตนแล้ว หนี้เลือดต้องชำระด้วยเลือด ถึงเพียงนี้ก็ถือว่าเป็นอันสิ้นสุด
ศึกครั้งนี้ชาวหูเจี๋ยล้มตายเกือบล้านคน บนทุ่งหญ้า บ้านเรือนว่างเปล่าเกือบหมดสิ้น ผู้คนนับหมื่นเรือนแตกกระจัดกระจาย สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงหญิงม่ายและเด็กกำพร้า ไม่มีผู้ใดเหลือความสามารถในการโก่งธนูอีกต่อไป หากฝ่าบาทยังคงนำทัพบุกขึ้นเหนือ ผู้ที่จะถูกสังหารมิใช่ทหาร หากแต่เป็นมารดาของเด็กน้อยและบิดาชราผู้ใกล้ฝั่ง
ทุ่งหญ้าไร้ซึ่งกำลังต่อต้านแล้ว ชนเผ่าหูเจี๋ยทั้งหลายยอมอยู่อาศัยทางเหนือของเขาอินซานตลอดกาล เลี้ยงม้าสืบต่อชั่วลูกชั่วหลาน ไม่กล้าจ้องมองทางใต้อีกครึ่งก้าว ต้าโจวอวดอ้างตนเป็นแว่นแคว้นแห่งพิธีการ โอบอุ้มชนต่างแดน ยุติศึกคือความกล้าหาญ นี่คือหนทางแห่งราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ ขอฝ่าบาททรงเห็นแก่คุณธรรมแห่งการทะนุถนอมชีวิตของฟ้าดิน ยุติการศึกเพียงเท่านี้ อย่าให้ภายใต้ลมหิมะแห่งแดนเหนือต้องเพิ่มกระดูกใหม่
หากฝ่าบาทยอมให้มีการเจรจา ชิงหลวนยินดีเดินทางไปเข้าเฝ้าด้วยตนเอง
ทั่วปาชิงหลวนคำนับด้วยความเคารพ!"
หลิงชวนอ่านจบ เหล่าแม่ทัพต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป ไม่คิดว่าชาวหูเจี๋ยจะส่งคนมาเจรจาสงบศึกในเวลานี้
ผู้คนต่างคาดเดาว่า ชาวหูเจี๋ยคงเห็นว่ากองทัพฝ่ายเหนือตั้งทัพอยู่ที่เมืองวอหน่า ไม่มีทีท่าจะถอนกำลังไปไหน ยิ่งไปกว่านั้น หลิงชวนเพิ่งจะเข่นฆ่าอย่างโหดเหี้ยมในภาคตะวันออกของทุ่งหญ้าเมื่อไม่นานมานี้ เลือดไหลเป็นสาย หัวหลุดกลิ้งเกลื่อน จึงคาดการณ์ว่ากองทัพฝ่ายเหนือจะบุกขึ้นเหนือต่อไป ทนรับแรงกดดันไม่ไหว จึงส่งคนมาเจรจาสงบศึก