"ฆ่า!"
เฟิงเฉียนลี่ตวาดก้องหนึ่ง อาวุธเตียวในมือตวัดฟันออกไป ปลายคมมีดสาดแสงวาววับหนึ่งสาย พุ่งไปพร้อมกับพลังที่สามารถผ่าภูเขาทลายศิลา ตรงเข้ากระหน่ำใส่บุรุษนิรนาม
ผืนทรายใต้เท้าถูกแหวกออกราวกับถูกคันไถยักษ์อันมองไม่เห็นพลิกผ่าน ปรากฏเป็นร่องลึกลงไปหนึ่งสาย เม็ดทรายกระเซ็นกระจายไปสองข้างทาง
เมื่อเผชิญกับแสงดาบที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดันนั้น บุรุษนิรนามกลับสีหน้าเรียบเฉย
แต่เห็นเพียงฝ่ามือหนึ่งตวัดออกไปเบา ๆ ราวกับไม่มีความหมาย เสียงอื้ออึงถี่ห้วนหนึ่งดังก้อง ผืนทรายกลับปรากฏรอยฝ่ามือขนาดใหญ่กว่าหนึ่งจ้าง ระดับพื้นทรุดลงไปกว่าหนึ่งฉื่อ พลังดาบอันดุดันที่พุ่งมากลับมลายหายไปอย่างสิ้นเชิง
แต่ในจังหวะนั้น ฮั่นจิ่วเฉวียนก็ขยับกายเช่นกัน กระบี่ยาวในมือสั่นสะเทือน ปลายกระบี่ตวัดออกมาพร้อมกับจิตสังหารราวกับงูพิษออกจากรู
กายของเขาปราดเปรียวเป็นอย่างยิ่ง รวดเร็วจนเหลือเพียงเงารางหนึ่ง แค่พริบตาก็เข้ามาประชิดเบื้องหน้าบุรุษนิรนาม กระบี่แทงตรงเข้าหาจุดตายที่ลำคอ
บุรุษนิรนามสีหน้าเรียบเฉย ไม้กวาดขนไก่ในมือสะบัดเบา ๆ เส้นใยแต่ละเส้นราวกับมีชีวิต พันกระบี่ยาวแน่นหนา กระบี่ยาวถูกตรึงอยู่กับที่ทันที
ถัดจากนั้น เขายกมือตบออกมาอีกครั้ง กลางฝ่ามือ พลังปราณอันน่ากลัวรวมตัวเป็นเกลียวหมุนวนด้วยความเร็วสูง พุ่งตรงเข้าหน้าอกฮั่นจิ่วเฉวียน
ฝ่ามือนี้ความเร็วไม่สูงนัก แม้แต่จะเรียกว่าช้าก็ว่าได้ แต่ฮั่นจิ่วเฉวียนกลับรู้สึกเหมือนถูกจองจำอยู่กับที่ ราวกับอากาศโดยรอบกลายเป็นโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ไม่อาจหลบเลี่ยงได้เลย