เซียวเจี้ยนหลีส่ายหน้า แต่ไม่พูดอะไร ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรจะพูด แต่สำหรับคนที่กลั่นความยึดติดจนกลายเป็นปีศาจในใจอย่างเขา คำพูดมากมายเพียงใดก็ไร้ประโยชน์
"ข้ารู้ว่าตนเองอยู่ไม่ได้อีกแล้ว เดิมทีเตรียมพลังสังหารเหล่านี้ไว้ให้ไอ้แก่สำนักศึกษาในนครเทวะ ไหนเจ้ากลับขวางข้า ก็จงปะทะกับข้าจนสุดชีวิตเถิด!"
เหลียงกุ้ยจางสีหน้าโหดเหี้ยม ในเวลานี้เขาสูญเสียสติไปโดยสิ้นเชิง อย่างไรก็อยู่ได้อีกไม่กี่วัน หากก่อนตายสามารถเอาชีวิตนายใหญ่แห่งสุสานกระบี่ซูซานไปพร้อมกันได้ ก็จะทำให้โลกรู้จักชื่อของเหลียงกุ้ยจาง
แต่เซียวเจี้ยนหลีกลับส่ายหน้า พลางกล่าว "ตาข่ายนี้ เจ้าไม่สามารถทำลายได้!"
"เช่นนั้นลองดู!" เหลียงกุ้ยจางตะโกนก้อง จากนั้นก้าวเท้าอย่างหนัก มือทั้งสองประสานเป็นอาคมอีกครั้ง
เห็นเพียงพลังปราณทั่วกายรวมตัวเป็นเกล็ดปกคลุมร่างกาย ในไม่ช้าเกล็ดเหล่านั้นก็ประกอบเป็นชุดเกราะป้องกันตัวเขาไว้ภายใน
เซียวเจี้ยนหลีเห็นดังนั้น ยกมือปัดไปมา ใบไม้ที่ลอยอยู่รอบกายพุ่งเข้าใส่เขาอย่างต่อเนื่อง
ในเวลานี้ แม้ใบแปะก๊วยเหล่านี้จะยังคงรูปทรงเดิม แต่แก่นแท้ได้แปรเปลี่ยนเป็นกระบี่พลังงานนับไม่ถ้วน
"กริ๊งกร๊างๆ..."
กระบี่พลังงานที่หนาแน่นตัดเข้ากับเกราะที่รวมตัวด้วยพลังปราณ เกิดเสียงเหล็กกระทบกัน ตอนแรกเกราะนั้นสามารถต้านทานกระบี่พลังงานได้จริง
แต่เมื่อเวลาผ่านไป กระบี่พลังงานมากขึ้นเรื่อยๆ หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเกราะก็ทนไม่ไหว เกิดรอยแตกขึ้น ท่ามกลางเสียงระเบิดกึกก้อง แผ่นเกราะถูกตัดแหลก